Drones, een mogelijk machtig wapen tegen de luchtvaartlobby

Eind vorig jaar heeft de Londense luchthaven Gatwick het vliegverkeer stilgelegd en strandden duizenden reizigers nadat boven die luchthaven drones zouden zijn gesignaleerd.

Dit simpele bericht deed mijn gedachten toen onwillekeurig uitgaan naar de talloze slachtoffers van de Nederlandse luchtvaartlobby, waarvan het middelpunt - Schiphol - nog nooit ook maar een moment is stilgelegd of afgeremd in zijn expansiedrift. Deze lobby stelt zich immers niet alleen niet tevreden met het op zich al absurde aantal van vijfhonderdduizend jaarlijkse vluchten van en naar het minieme, kwetsbare - want zeer dichtbevolkte - stukje land rond Schiphol, maar wil dit aantal (nota bene in een tijd waarin de hele planeet in een existentiële milieucrisis verkeert door een ongebreidelde uitstoot van CO₂) nog verder opvoeren, en daarnaast de nationale luchthaven ook nog laten groeien door een uitbreiding bij Lelystad. Waarmee in feite heel Nederland, inclusief het laatste stukje groen van de Veluwe, straks één grote start- en landingsbaan wordt.

Schiphol weet zich verzekerd van de onvoorwaardelijke steun van opeenvolgende kabinetten en een machtige met de politiek verweven luchtvaartlobby. Het komt al jarenlang weg met gegoochel met berekeningen van de door zijn vliegbewegingen veroorzaakte geluidsoverlast, legt volstrekte minachting aan de dag voor de vele slachtoffers in de wijde omtrek van zijn herrie en vervuiling, en houdt zich al jaren niet aan gemaakte afspraken.

Onlangs verklaarde de verantwoordelijke minister Van Nieuwenhuizen (VVD) niettemin dat Schiphol zeker verder zal groeien, en dat de opening van Lelystad Airport, in weerwil van bezwaren van omwonenden, provincies, milieuorganisaties en de Europese Commissie, hoe dan ook door zal gaan.

Het verbaast mij dat actievoerders de mogelijkheden die drones bieden in de strijd tegen Schiphol en Lelystad Airport, ondanks dat bericht over Gatwick, nog steeds niet lijken te hebben ontdekt.

'Met goede bedoelingen, stelt de Commissie vast'

De door de gemeente Tilburg ingestelde ‘Onafhankelijke Onderzoekscommissie Tilburg Chroom-6’ constateert dat de gemeente Tilburg haar bijstandsgerechtigden met goede bedoelingen dwangarbeid heeft laten verrichten in een met een kankerverwekkend antiroestmiddel vervuilde omgeving.

Tussen 2004 en 2012 heeft de gemeente Tilburg honderden van haar burgers die een bijstandsuitkering ontvingen onder dwang, onder zeer onheuse bejegening en zonder loon tewerkgesteld in een NS-werkplaats aldaar, in een reïntegratieproject onder de naam tROM, waar zij bij het afschuren en verven van oude treinstellen voor het Spoorwegmuseum in aanraking zijn gekomen met het giftige en kankerverwekkende antiroestmiddel chroom-6.

Werkplaats Tilburgs reïnegratiebedrijf  © Transition Town Tilburg

Onlangs is over deze affaire het rapport van een commissie verschenen die hiernaar onderzoek heeft gedaan, de ‘Onafhankelijke Onderzoekscommissie Tilburg Chroom-6’, waarvan de bevindingen in de media als ‘keihard’ in de richting van de gemeente en de NS werden bestempeld. De commissie vindt dat de gemeente haar zorgplicht jegens deze burgers heeft verwaarloosd en dat dezen recht hebben op compensatie.

Ook rekent de commissie het de gemeente aan dat de deelnemers aan het traject niet vrijwillig voor het werk aan de museumtreinen hebben kunnen kiezen, maar verplicht waren aan het traject deel te nemen als voorwaarde voor het krijgen van een bijstandsuitkering.

Opmerkelijk hierbij is dat commissie enerzijds kritiek heeft op het gedwongen karakter van het werk (p. 33 van het rapport), maar anderzijds (p. 6) stelt dat deze dwang paste binnen de toen geldende wetgeving en door de gemeente ‘met goede bedoelingen’ werd toegepast: ‘Deze aanpak paste binnen de dan geldende Wet werk en bijstand. Tilburg legde binnen die wet eigen accenten. Met goede bedoelingen, stelt de Commissie vast.’

Men vraagt zich af waarom die ‘onafhankelijke commissie’, zoals zij overal nadrukkelijk wordt geafficheerd, zo overtuigd is van de goede bedoelingen van de gemeente Tilburg. Iets waarmee overigens - maar dit terzijde - ook de weg naar de hel, volgens het spreekwoord, is geplaveid. Waarop de ‘vaststelling’ van de commissie is gebaseerd, wordt in ieder geval niet duidelijk uit het rapport. Is de commissie onbekend met de oude notie dat mensen geneigd zijn tot het kwaad, zeker wanneer die keuze door gezagsdragers en een peer group wordt gepromoot (Milgram), en er dus sprake is van druk om zich te conformeren? En is die commissie eigenlijk wel zo onafhankelijk? Zij is immers ingesteld door de gemeente Tilburg zelf: ‘Om dit allemaal uit te zoeken, heeft de gemeente Tilburg een onafhankelijke Onderzoekscommissie in het leven geroepen’ (website Onderzoekscommissie Tilburg).

Voor wie de berichtgeving over de ‘hervormingen’ in de sociale zekerheid enigszins heeft gevolgd kan het geen nieuws zijn dat gedwongen arbeid voor bijstandsgerechtigden in Nederland al jarenlang (al sinds 2004 om precies te zijn) staande praktijk is, ondanks het feit dat deze in strijd is met artikel 4 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM).

Hembrugterrein, foto: Emre Kanik

Bijzonder aan het Tilburgse geval is dat hier gedwongen arbeid gepaard ging met een verzaken van de zorgplicht door de gemeente en met grove schendingen van de Arbowet. Maar ook deze combinatie is bepaald niet zonder precedent. Het beruchtste voorbeeld hiervan, dat sterke overeenkomsten met de Tilburgse zaak vertoont, is het zogenaamde Hembrugproject van de gemeente Amsterdam. Dat vond plaats rond 2010 onder de verantwoordelijkheid van de toenmalige, meedogenloze, wethouder Sociale Zaken Andrée van Es van het in die dagen modieus neoliberale GroenLinks. Hierbij werden Amsterdamse bijstandsgerechtigden gedwongen tewerkgesteld om een voormalig militair terrein (een oude munitiefabriek van de Rijksartillerie) in Zaandam, dat verontreinigd was met resten van munitie, mosterdgas, asbest en andere schadelijke stoffen klaar te maken voor commerciële ontwikkeling.

Anders dan in het geval van het Amsterdamse reïntegratieproject, waar weinig ophef over ontstond - alleen het later uit frustratie opgestapte Amsterdamse SP-raadslid Maureen van der Pligt stelde er vragen over - was de landelijke politiek in reactie op de Tilburgse kwestie ‘geschokt’. 

Wordt het zo langzamerhand echter niet eens tijd om, in plaats van te zwijgen of ritueel verbijsterd te zijn, een parlementaire enquête te starten naar al die gedwongen tewerkstelling van bijstandsgerechtigden die door hun gemeenten in strijd met internationale verdragen verplicht, onbetaald te werk zijn gesteld en daarbij vaak ook nog onheus zijn bejegend en blootgesteld aan giftige stoffen?

Aanvulling: dit artikel werd geweigerd door het Brabants Dagblad: het zou te lang zijn en te ver van de lezers afstaan.

Krokodillentranen Halsema om 'linkse waarden'

Trouw publiceerde op 31 maart jl. een voorpublicatie uit een essay van voormalig fractievoorzitter en politiek leider Femke Halsema van GroenLinks met als kop ‘Conservatieve politici hebben linkse waarden gekaapt’. Halsema stelt in het stuk dat ‘progressief Nederland’ zich van zijn erfenis heeft laten beroven door (nieuw) rechts, dat tegenwoordig progressieve waarden als de vrijheid van meningsuitingen, gelijkheid en vrouwen- en homorechten als conservatief gedachtegoed presenteert. Tevens houdt ze een pleidooi voor een soort van ‘progressief nationalisme’.

Halsema baseert zich in haar betoog deels op de begin dit jaar verschenen dissertatie The conservative embrace of progressive values van socioloog Merijn Oudenampsen over de ideeën achter de verrechtsing van Nederland sinds de jaren 90. Dit proefschrift laat zien dat deze niet uitsluitend verklaard kan worden, zoals veelal gebeurt, als een vorm van populisme. Nieuws rechts omarmde in de voetsporen van Pim Fortuyn, anders dan in de Angelsaksische wereld gebeurde, de Verlichting en progressieve waarden als individualisme, secularisering, vrouwenemancipatie en het homohuwelijk. Dat deed het enerzijds uit noodzaak: het liberale, individualistische en anti-autoritaire ethos van de jaren zestig en zeventig had in Nederland te diep wortel geschoten om te kunnen worden bestreden zonder zich buiten de realiteit te plaatsen; anderzijds konden de gekaapte progressieve waarden worden aangewend als middel tegen de in rechtse ogen door de aanwezigheid van moslimimmigranten bedreigde Nederlandse identiteit en ten behoeve van een rechts nationalistisch reveil.

In haar betoog focust Halsema echter, meer dan Oudenampsen, die er nadrukkelijk op wijst dat nieuw rechts in Nederland slechts ‘op een selecte reeks thema’s de verworvenheden van de jaren zestig omarmt’, wel erg op deze ene kant van de linkse erfenis: culturele thema’s als geslacht, seksuele voorkeur en etniciteit. Met andere woorden op de modieuze identiteitspolitiek waardoor volgens politicologen als Mark Lilla in de VS en hier te lande financieel geograaf Ewald Engelen links ten onder dreigt te gaan. Het besef dat de linkse erfenis groter is dan de door haar genoemde en door rechts omarmde culturele thema’s ontbreekt volledig. En aan de van oudsher door links vooral gevoerde strijd tegen de economische ongelijkheid, die - zoals recentelijk de Franse econoom Piketty heeft aangetoond - ook nu weer steeds groter wordt, wijdt Halsema in haar betoog geen woord. De gelijkheid waarover zij spreekt is vooral de gelijkheid tussen man en vrouw en die tussen homo en hetero, niet de grotere economische gelijkheid die het gevolg zou zijn van nivellering.

Evenmin genoemd wordt het feit dat links onder het afschudden van zijn rode hanenveren misschien nog wel een veel groter stuk van de rechtse erfenis heeft gekaapt dan rechts van de linkse, te weten het neoliberalisme, waartoe niet alleen de PvdA zich - met desastreuze gevolgen - vanaf Wim Kok heeft bekeerd, maar ook, en met name onder Halsema’s leiding, GroenLinks. Halsema bestond het zelfs in de Volkskrant  van 25 november 2010 de SP, de enige partij die nog enig oog heeft voor de economische onderkant van de samenleving, ‘sociaal conservatief’ te noemen, iets dat niet paste bij een moderne, positieve partij als GroenLinks en waarmee ze bedoelde: niet bereid de in de naoorlogse jaren moeizaam opgebouwde sociale zekerheid bij het grof vuil te zetten. Vandaar waarschijnlijk ook dat ze in haar betoog veel vaker het nogal onbestemde begrip ‘progressief’ dan ‘links’ gebruikt.

Femke Halsema kust voormalig VVD-minister Henk Kamp

Hoe rechts het betoog van Halsema feitelijk is blijkt misschien nog wel het duidelijkst uit haar  pleidooi voor meer nationalisme, dat volgens haar, onder verwijzing naar een omstreden publicatie van de postmoderne Amerikaanse taalfilosoof Richard Rorty, helemaal niet per se conservatief hoeft te zijn en heel goed te verenigen is met progressieve waarden en kosmopolitisme, maar dat toch vooral doet denken aan de door Thierry Baudet - die ze in haar stuk zelfs de eer van een letterlijk citaat gunt - noodzakelijk geachte ‘oikofilie’. Zou het in dit verband niet beter zijn te verwijzen naar de voormalige Franse (en linkse) president Mitterand, die in een rede voor het Europees Parlement concludeerde: le nationalisme c’est la guerre. Zoals de vorige eeuw genoegzaam heeft aangetoond. Maar dat is in de ogen van Halsema waarschijnlijk te weinig ‘progressief’.

Foute 4 mei epidemie

Met 4 en 5 mei comités, aanvankelijk opgericht door oud-verzetsstrijders en later veelal bestuurd door hun nakomelingen, is de laatste tijd iets raars aan de hand. Enkele jaren geleden had je in het Gelderse plaatsje Vorden een comité dat het een goed idee vond om op 4 mei ook langs de zerken van de daar begraven soldaten van de voormalige vijand te defileren, wat tot nationale en zelfs internationale commotie en tot rechtszaken leidde. In datzelfde jaar, 2012, vatte het Nationale Comité 4 en 5 mei het plan op om bij de Nationale Herdenking op de Dam met een gedicht van een scholier een Nederlandse SS-er (de oud-oom van de scholier) te herdenken.
 

Op de Waalsdorpervlakte bij Scheveningen fusilleerde de Duitse bezetter gevangen genomen verzetsstrijders uit het nabijgelegen huis van bewaring. De jaarlijkse dodenherdenking daar is een van de belangrijkste Nederlandse herdenkingsceremonies, die tot en met 1986 dan ook door de publieke omroep live werd uitgezonden en vooral bekend is van de zogenaamde Bourdonklok die tot even voor acht uur luidt in het duinlandschap. De plechtigheid wordt georganiseerd door de Haagse Vereniging Erepeloton Waalsdorp. Die heeft dit jaar besloten corpulente mensen ‘om esthetische redenen’ te weren uit de erewacht die jaarlijks tijdens de herdenking aantreedt.

  

Het is dat onder anderen enkele raadsfracties en de burgemeester van Den Haag felle kritiek uitten op dit discriminerende plan waardoor het uiteindelijk is ingetrokken, maar als het aan de bestuursleden van de vereniging zelf had gelegen, waren in de toekomst op 4 mei in de erewacht alleen nog atletische gestalten aangetreden, die het arische ideaalbeeld belichamen van het regime dat hun voorouders heeft laten executeren en dat onder de titel Fest der Schönheit te zien is als tweede deel van Leni Riefenstahls propagandafilm Olympia: lange, slanke mannen met brede schouders en smalle heupen zonder handicaps en hulpmiddelen.

Hoe het mogelijk is dat het ene na het andere 4 mei comité zo kan dwalen en eigenlijk verraad pleegt aan de eigen oprichters, blijft een zeer verontrustende vraag. In een eerder artikel over de kwestie Vorden heb ik een poging gedaan deze te beantwoorden. Misschien mag ik de lezer daarnaar verwijzen: https://www.katholieknieuwsblad.nl/radio-maria/4-mei-vorden-herdenkt-nazi-soldaten

Foto: archief AD

Hoe Nederland zijn laatste bomen velt

Hoewel ons land vergelijkenderwijs al arm is aan bos en bomen, is door een beleidswijziging de vergunning die men nodig heeft (had) om een boom te mogen kappen onder het motto ‘deregulering’ feitelijk afgeschaft.

En dan: wat is natuur nog in dit land? (J.C. Bloem, De Dapperstraat)

Vorige maand hebben in de provincie Gelderland de fracties van GroenLinks en de SP vragen gesteld over de enorme toename van het aantal, niet zelden monumentale, bomen dat gekapt wordt in hun provincie. De gedeputeerden menen dat de oorzaak hiervan vooral gezocht moet worden in de gestegen houtprijs, waardoor het voor gemeenten aantrekkelijk wordt gekapte bomen te verkopen als biomassa, en in de bezuinigingen op de gemeentelijke budgetten voor groenonderhoud, dat kappen eveneens voordelig maakt.

Wat vrijwel niemand zich lijkt te realiseren - en ook vrijwel volledig uit zowel de regionale als de landelijke publiciteit is gebleven - is dat deze kapwoede zich niet beperkt tot de provincie Gelderland, maar in heel Nederland, dat in vergelijking met omringende landen toch al arm is aan bos en bomen, al jaren gaande is, en dat de oorzaak hiervan vooral gelegen is in een beleidswijziging van inmiddels een jaar of tien geleden. Hierdoor is in tal van gemeenten de kapvergunning voor bomen feitelijk afgeschaft en de burger, wiens leefomgeving door het vellen van bomen wordt aangetast, in 80 of 90% van de gevallen van de mogelijkheid tot bezwaar en beroep beroofd.

Moest men voorheen als men een boom wilde kappen daarvoor altijd over een door de gemeente te verlenen vergunning beschikken, sinds enkele jaren is dit nog slechts nodig in zeer uitzonderlijke gevallen, namelijk als het een boom betreft die door de gemeente op een lijst van beschermde bomen is geplaatst - een voorrecht dat slechts een zeer select gezelschap van bomen ten deel is gevallen - en die dan ook nog op een bepaalde hoogte een zekere dikte moet hebben. Of, in de ambtelijke taal van de nieuwe bomenverordeningen: het is nog slechts verboden ‘beschermde houtopstand’ te kappen.

Deze uniformiteit van gemeentelijk kapbeleid - dit nieuwe beleid geldt, zoals gezegd, in vrijwel alle gemeenten - is een gevolg van de rol van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) in deze kwestie. Bijna alle gemeenten maken voor de nieuwe kapverordening, waarmee zij om de zoveel jaar moeten komen, immers gebruik van een door de VNG aangeleverde model-APV (Algemene Plaatselijke Verordening, waarvan de kapverordening meestal onderdeel is). De hierin opgenomen beleidswijziging gaat terug op een voorstel van toenmalige staatssecretaris (van Economische Zaken!) Van Gennip (CDA), die gemeenten in 2006 in haar zogenoemde Meibrief Vereenvoudiging Vergunningen - die op 28 april 2006 naar de voorzitter van de Tweede Kamer is verzonden (Kamerstuk 29515, nr. 140) -, aanmoedigde het modieuze begrip ‘deregulering’ ook op hun groenbeleid toe te passen. Zo kon burger, bedrijfsleven en ambtenaar de moeite van het aanvragen, respectievelijk verstrekken van een kapvergunning worden bespaard (en zo gemeenten de mogelijkheid worden gegeven om door middel van kap op onderhoud van het groen te besparen en projectontwikkelaars nog meer de vrije hand worden gelaten door tegenstribbelende omwonenden bij voorbaat elk juridisch handvat te ontnemen).

De voorstellen uit de ‘Meibrief’ werden grotendeels gerealiseerd middels de Wet Algemene Bepalingen Omgevingsrecht (Wabo), die per 1 oktober 2010 in werking is getreden, en die tot doel heeft vereenvoudiging en deregulering, en die op haar beurt weer vervangen gaat worden door de Omgevingswet, die nog in de maak is, naar verwachting in 2019 van kracht zal worden, en nog verdere deregulering mogelijk moet maken. In de nieuwe Wabo vervangt en vereenvoudigt de zgn. omgevingsvergunning veel eerdere vergunningen, zoals de kapvergunning en de ontheffing Flora- en Faunawet.

Het bovenstaande heeft alleen betrekking op de bomenkap binnen de bebouwde kom. Voor het kappen van bomen buiten de bebouwde kom (waarbij een onderscheid gemaakt moet worden tussen bebouwde kom in de zin van de Wegenwet en bebouwde kom in de zin van de Wabo) geldt de Wet Natuurbescherming, die de oude Boswet vervangt, waarvan de gevolgen minder desastreus zijn dan die van de Wabo, maar waarvan het doel wel degelijk ook weer deregulering is.

Een voorbeeld van grootschalige bomenkap in Gelderland is die welke plaatsvindt nabij het aan de Veluwezoom gelegen NS-station Dieren in het kader van de zogenaamde Traverse Dieren, waarbij ca. 600 bomen moeten wijken voor de bundeling van de N348 met het spoor en de bouw van een zogenaamde ‘open tunnelbak’ om de doorstroming van het verkeer door het plaatsje te verbeteren. 

Tunnelbak Traverse Dieren. Foto: Studio Rheden/Martin de Jongh

Dit voorbeeld kan echter gemakkelijk worden aangevuld met zeer vele andere, zowel in Gelderland, als in de rest van Nederland, van Brabant tot Noord-Holland en van Zeeland tot Overijssel. Zo zal dankzij een staatssecretaris van de partij van het rentmeesterschap weldra bijna de laatste boom van Nederland worden geveld.

Goed om je op 4 en 5 mei te realiseren: nog steeds nazi-herdenkingen in Nederland

Ik ontving het volgende persbericht:

AFVN: 'sluit SS-kerkhof Ysselsteyn voor militairen na neonazischandaal Bundeswehr'

BUSSUM, 5 mei 2017 - De AFVN-Bond van Antifascisten wil zo snel mogelijk een officieel verbod voor Duitse, Nederlandse en andere NAVO-militairen om zich te begeven naar de SS-begraafplaats Ysselsteyn (Venray). De aanleiding vormt de ontdekking twee dagen terug, dat neonazi's in de Bundeswehr geïnfiltreerd zijn. Op Ysselsteyn verschijnen enkele malen per jaar Duitse en Nederlandse militairen om eer aan de doden te brengen, terwijl neonazi's daar ook regelmatig manifestaties houden.

De AFVN heeft de steun gevraagd en onmiddellijk gekregen van de federatie van Europese verzetsbewegingen, de FIR, die 58 leden heeft, waaronder 6 uit Duitsland. De AFVN en de FIR protesteren tegen dit soort bezoeken van alle militairen. Dit protest gaat naar de Nederlandse en Duitse ministers van Defensie en overige landen die wel eens militairen naar Ysselsteyn afvaardigen.

Duitse militairen gaan meestal tijdens hun deelname aan de Vierdaagse in Nijmegen ook even naar Ysselsteyn, en zij nemen deel aan de herdenking in november. Incidenteel verrichten zij onderhoud aan de nazigraven voor de Duitse oorlogsgravenstichting, die dit SS-kerkhof beheert. 

De nazibegraafplaats Ysselsteyn is in oppervlak de grootste van Europa met 31.000 nazi- en SS-doden. Vanavond 5 mei is de begraafplaats uitvoerig te zien op NPO2 in 2Doc, om 19:25, in een documentaire getiteld 'Het zijn maar Duitsers'.  Daarin komen ook leden van de Bundeswehr regelmatig naar deze begraafplaats gaan, zonder afstand te nemen van de nazisoldaten en de SS'ers, waarvan er ongeveer 6.000 daar liggen. Onder die SS'ers ook ex-Nederlandse verraders, zoals de eerste Nederlander die lid werd van de SS, de Hilversummer Willem Heubel, zo meldt de bond.

De laatste jaren houdt de Duitse ambassadeur daar in november jaarlijks een herdenking, samen met Nederlandse en Duitse en andere (hoge) militairen. De AFVN heeft daar al diverse malen uitvoerig tegen geprotesteerd en zonder resultaat getracht in  overleg te treden met de nieuwe Duitse ambassadeur, Dirk Brengelman. 

'Op Ysselsteyn zijn ook regelmatig neonazi's actief, zoals blijkt uit foto's die zij daarvan zonder schaamte zelf publiceren. Wij vinden dat volledig onverenigbaar met de rol en opvatting van de huidige Nederlandse en Duitse en andere militairen, die de democratie moeten steunen en niet zoals de nazi's, vernietigen,' zegt woordvoerder Arthur Graaff van de bond. 'Om nog maar te zwijgen van de overige gruwelen van de nazi's, waar elke fatsoenlijke militair hard van weg zou moeten lopen.'

De begraafplaats is gesticht door Nederland in 1946. Het terrein is eigendom van het ministere van Defebnsie, maar is in ngeveer 1975 in eeuwigdurende bruikleen afgestaan aan de Duitse staat.

________________________

INFO: Arthur Graaff, 06 2704 7728

Neonazi's Ysselsteyn

Grote grutjes: Jetta Klijnsma onverkiesbaar en de PvdA een ruïne

Imago en handicap van Klijnsma zijn gebruikt voor invoering van de hardvochtigste bijstandswet ooit.

Aanvankelijk twijfelde ik nog: was PvdA-staatssecretaris Jetta Klijnsma nu naïef - waar haar oubollige taalgebruik op leek te wijzen - en maakte de VVD handig gebruik van haar sociale imago en tot handelsmerk geworden handicap om met haar als staatssecretaris van Sociale Zaken in een coalitie met de PvdA een snoeihard afbraakbeleid in de sociale zekerheid te laten uitvoeren, en doorzag zij deze list niet, of was zij carrièrebelust, bereid om haar principes omwille van de macht te verkwanselen en zelfs sadistisch?

Inmiddels is uit de wijze waarop zij zich na een problematische start staande weet te houden in Kamerdebatten gebleken dat ze niet naïef is. Bovendien verklaarde een niet nader aangeduide PvdA’er een tijd geleden in Trouw (7-2-14) dat Lodewijk Asscher bij de formatie van het kabinet Rutte II per se zelf het Ministerie van Sociale Zaken wilde en Klijnsma met haar - toen nog - sociale uitstraling erbij als staatssecretaris.

Haar ambtsperiode heeft Klijnsma, behalve voor het nemen van tal van andere van weinig sociaal-democratisch gehalte getuigende maatregelen, gebruikt voor de invoering van de meest hardvochtige bijstandswet die ons land ooit heeft gekend en die rechthebbenden niet alleen tot armoede, maar zelfs tot dwangarbeid veroordeelt, de Participatiewet. Haar minder fortuinlijke gehandicapte lotgenoten in de Wajong-regeling laat ze opdraven voor een medische herkeuring waarbij ze grote kans lopen hun uitkering te verliezen. Sociale werkplaatsen werden gesloten. Dit alles om de voornaamste doelstelling van het kabinet te realiseren, waarbij vrijwel alle gezaghebbende economen inmiddels grote vraagtekens plaatsen vanwege de economische schade die ze aanrichtten: rigoureuze bezuinigen in crisistijd.

Door het mede door Klijnsma gevoerde extreme bezuinigingsbeleid (veel rigoureuzer dan in ons omringende landen) is de armoede in Nederland, hoewel het economisch weer wat beter gaat, flink toegenomen en de traditionele sociaal-democratische achterban volledig verdampt. De inmiddels demissionaire staatssecretaris, die niet meer op de kandidatenlijst van haar in een ruïne veranderde Partij van de Arbeid voorkomt, kwam afgelopen week, geflankeerd door prinses Leontien (Petra Brinkhorst), in een uitzending van Pauw serieus met het plan kinderen te laten nadenken over het armoedevraagstuk, dat immers ook veel kinderen treft. Het duo kreeg van de presentator alle ruimte. Voor de goede orde: Pauw is een talkshow, geen satirisch programma.



Update:

Bovenstaand artikel werd gecensureerd op de website Opiniestukken.nl. Bericht en motivering: 
" Beste Louis,  dit stuk slaan we even over. Het is wel erg op de man (vrouw: Klijnsma & Brinkhorst) en ik heb de afgelopen weken wat mensen om die reden geweigerd. Staat ook in de voorwaarden dat dat kan."  

Ik heb deze voorwaarde niet kunnen ontdekken en bovendien sinds wanneer is kritiek - ook nog keurig verwoord en zonder enige vorm van getier of gescheld - op politici niet meer toegestaan? Slaat het Erdoganvirus nu ook al toe bij Opiniestukken?

Soms dommelt ook de Orde van Advocaten

Het recente rapport van de Orde van Advocaten over de rechtsstatelijkheid van de verkiezingsprogramma's 2017 bevat twee opvallende omissies.

Het is goed dat de Nederlandse Orde van Advocaten de programma’s van de politieke partijen  kort voor de verkiezingen, in februari van dit jaar, heeft beoordeeld op rechtsstatelijkheid. Desalniettemin vallen er op dit punt in het hierover door de Orde uitgebrachte rapport[1] een tweetal leemtes te constateren.

Opmerkelijk is dat een al meer dan tien jaar voortdurende schending van het verbod op gedwongen tewerkstelling, een maatregel die verboden is op grond van artikel 4 EVRM, maar waarmee bijstandsontvangers in Nederland onder de naam ‘verplichte tegenprestatie’ telkens weer geconfronteerd worden, en die opnieuw in bijvoorbeeld het VVD-verkiezingsprogramma te vinden is, in het rapport van de Orde niet voorkomt. Zelfs de ChristenUnie, die het hoogst scoort op het punt van rechtsstatelijkheid, wil blijkens haar verkiezingsprogramma nog steeds doorgaan met deze onrechtsstatelijke ‘tegenprestatie’ zonder dat de Orde hierover haar wenkbrauwen fronst.

De andere omissie is een schending van art. 2 EVRM, waarin het recht op leven - het meest fundamentele grondrecht - is vastgelegd, dat in de Nederlandse euthanasiewet echter onvoldoende is gewaarborgd en waarvoor Nederland al diverse malen op de vingers is getikt.[2] D66 wil met zijn wetsvoorstel over ‘voltooid leven’ nog verder gaan met de

liberalisering van de euthanasiepraktijk. Hoe kan het dat het verkiezingsprogramma van deze partij op één na de hoogste plaats inneemt in de rangorde van meest rechtsstatelijke?

Het lijkt wel of Nederlandse juristen op deze punten wel heel erg meegaan in de waan van de dag, en gedwongen tewerkstelling van bijstandsgerechtigden, net als de massa, onder neoliberale en populistische invloed, volkomen normaal zijn gaan vinden, en weerloos zijn overgeleverd aan de propaganda van de NVVE.

Dan nog iets anders. In zijn NRC-column van 11-3-17 vat voormalig hoofdredacteur Folkert Jensma het rapport van de Orde van Advocaten samen. Ook dat is verhelderend, ook al signaleert Jensma de boven geconstateerde leemtes evenmin. Jammer is ook dat hij niet als aanvulling melding maakt van de plannen van het Forum voor Democratie van Thierry Baudet, dat voor het eerst deelneemt aan de verkiezingen. De Orde van Advocaten heeft zijn verkiezingsprogramma niet meegenomen in haar rapport, waarschijnlijk omdat van een echt verkiezingsprogramma bij deze partij geen sprake is.

Niettemin heeft de publicitair uiterst succesvolle Baudet in tal van opiniestukken duidelijk te kennen geven dat hij een ‘oikofiel’ en neonationalist is en als zodanig een uitgesproken tegenstander van de rechtsstaat. Volgens Baudet (zie bijvoorbeeld zijn artikel in de NRC van 13-11-2010, ‘Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens vormt een ernstige inbreuk op de democratie’) heeft het Europese Hof zijn oorspronkelijke taak van ultieme controleur van misbruik van staatsmacht opgerekt om al het bestaande nationale recht aan zijn eigen opvattingen te toetsen. Daarmee veegt het Hof, volgens Baudet, het recht van de lidstaten van het EVRM ‘zomaar aan de hand van allerlei vage beginselen (bedoeld worden de grondrechten, LvO) door een stel buitenlandse rechters van tafel’ en vormt het een ernstige inbreuk op de wil van de meerderheid. Baudet pleit er dan ook voor de invloed van het EVRM terug te dringen of het op te zeggen, zodat het parlement zelf weer (net als voor WO II) kan oordelen over de rechtmatigheid van de door hem vervaardigde regels. Waar dat toe kan leiden zou inmiddels door goed geschiedenisonderwijs algemeen bekend moeten zijn.

---

[1]  Rapport van de commissie Rechtsstatelijkheid in verkiezingsprogramma's 2017

[2]  https://www.nrc.nl/nieuws/2001/07/28/vn-comite-kritisch-over-wet-euthanasie-7551241-a497268

Enige redding voor PvdA: de methode Schulz

Waarschijnlijk is het te laat, maar alleen de 'methode Schulz' zou de PvdA nog kunnen redden van de totale ondergang.

De Duitse zusterpartij van onze Partij van de Arbeid, de SPD, kampte tot voor kort met hetzelfde probleem als de PvdA en andere sociaal-democratische partijen in Europa. Een slecht imago bij de traditionele achterban, vooral veroorzaakt door wat in Nederland is gaan heten ‘het afleggen van de ideologische veren’, het meegaan in een modieuze neoliberale koers, waarbij - met medewerking van de (voormalige) sociaal-democraten - de sociale zekerheid werd afgebroken en er volop werd gedereguleerd en geprivatiseerd.

In Duitsland werd deze weg ingeslagen door voormalig SPD-bondskanselier Gerhard Schröder, in Nederland door PvdA-premier Wim Kok, en vervolgens voortgezet door Wouter Bos en door Diederik Samsom, die een coalitie sloot met Mark Rutte, de huidige VVD-premier, waarin zijn partij zich onvoldoende kon onderscheiden.

Sinds in januari de voormalige voorzitter van het Europees Parlement Martin Schulz als voorman is aangetreden, zijn de kansen voor de SPD opeens gekeerd en schiet de partij omhoog in de peilingen. Er is zelfs sprake van een Schulz-mania en afgedwaalde SPD-kiezers, die dreigden op de rechts-populistische AfD te gaan stemmen, keren terug naar de nieuwe herder.

Schulz’ succes wordt verklaard uit een aantal punten: hij neemt afstand van de recente neoliberale koers van zijn partij en erkent dat die fout was, met name waar het betreft de hervormingen van de arbeidsmarkt en de sociale zekerheid, onder andere de verkorting van de duur van de werkloosheidsuitkeringen (Agenda 2010, Hartz IV). De fouten die de SPD heeft gemaakt, meegesleept in haar coalitie met de CDU/CSU van Merkel, moeten, zo vindt hij, worden erkend en hersteld. Hij durft – wat men in Duitsland (en Nederland) niet meer gewend is – te polariseren en benadrukt het verschil tussen zijn partij en andere partijen: hij wijst erop dat de SPD van oudsher een arbeiderspartij is, opgericht voor de kleine man, wiens leven hij kent omdat hij zelf de kleinzoon van een mijnwerker is. Verder hamert hij op meer gerechtigheid. In Duitsland, één van de rijkste landen van de wereld, zou dat mogelijk moeten zijn.

Als gevolg van dit alles heeft hij in de Duitse politiek de focus verlegd van identiteit en rechts-populisme naar sociaal-economische thema’s waarop sociaal-democraten van oudsher kunnen scoren. Hetzelfde recept zou in Nederland moeten worden gevolgd.

Toegegeven: voor Schulz, die weliswaar veel politieke ervaring heeft opgedaan in het Europese Parlement, maar in de Bondsdag een nieuw gezicht is dat niet wordt geassocieerd met de landelijke politiek, is het gemakkelijker afstand nemen van de huidige coalitiepartner van zijn partij dan voor Lodewijk Asscher, die heeft  meegeregeerd, uitgerekend als minister van Sociale Zaken verantwoordelijk is voor veel neoliberaal afbraakbeleid en zelfs vice-premier is geweest.

Alleen al om die reden was de keuze van Asscher als lijsttrekker de verkeerde. Met nog maar twee weken te gaan tot aan de verkiezingen is het voor de PvdA echter te laat voor een betere keus. Asscher zou zich nu alsnog los moeten scheuren van de VVD, zich op geloofwaardige wijze excuseren voor de fouten uit het recente verleden en flink gaan polariseren. De kans dat dat gaat lukken is echter zeer klein. Binnenkort zullen we waarschijnlijk getuige zijn van de definitieve ondergang van de (traditionele) Nederlandse sociaal-democratie. Helaas.

Trumps moeras. Een subtiele verwijzing naar Mussolini?

Trump citeerde in een tweet openlijk Mussolini. Zou zijn adagium 'Drain the swamp' ook een (heimelijke) verwijzing naar de Italiaanse dictator zijn?

 

Donald Trump, de telkens weer verbazing wekkende nieuwe president van Amerika, doet velen denken - meer nog dan aan diens meer contemporaine landgenoot Silvio Berlusconi, met wie hij onder meer zijn vastgoed-achtergrond en openlijk racistische, misogyne en anti-migratie uitlatingen deelt - aan de Italiaanse dictator Benito Mussolini. Niet alleen lijkt zijn persoonlijkheid overeenkomsten te vertonen met die van il Duce, zoals Frits Abrahams maandag (20-2-17) al opmerkte in zijn column in NRC-Handelsblad, ook zijn missie is een vergelijkbare: zoals Mussolini Italië in de oude luister van het Romeinse Rijk wilde herstellen, is Trumps doel ‘to make America great again’.

Opmerkelijk is dat Trump, die eveneens een bewonderaar is van hedendaagse ‘sterke mannen’ als Poetin en Assad, in een van zijn vele tweets ook zonder enige gêne een citaat van Mussolini aanhaalde, te weten: ‘It is better to live one day as a lion than 100 years as a sheep’ (‘Meglio vivere un giorno da leone che cent’anni da pecora’)[1], waarmee Mussolini  aangaf dat geweld een normaal middel is om zijn doel te bereiken. In het fascistische Italië werden knokploegen dan ook niet geschuwd en als normaal beschouwd. Ook Trump leek tijdens de verkiezingscampagne te dreigen met geweld tegen zijn tegenkandidaat Clinton.

In een persverklaring van 17 oktober beloofde Trump ‘het moeras van Washington droog te leggen’, to  ‘drain the swamp in Washington, D.C.’. Vervolgens twitterde hij: ‘I will make Our Government Honest again – believe me. But first I’m going to have to #DrainTheSwamp.’ Vervolgens hebben hij en zijn volgelingen tweet op tweet verstuurd met de hashtag.

Weliswaar maakten al meer Amerikaanse politici (onder wie Reagan en leden van de Bush-administratie) gebruik van deze moeras-met-ziekmakend-ongedierte-metafoor voor wat Wilders ‘schoon schip maken’ noemt (en diens voorgangers ‘puinruimen’) - het een einde maken aan alles wat je niet bevalt, hier: de corrupte bestuurselite in Washingron die het contact met het gewone volk is verloren -, maar in het geval van Trump, die de Italiaanse dictator openlijk citeerde en sowieso een voorkeur heeft voor sterke leiders, moet men bij het gebruikte beeld niet zozeer denken aan het moeras waarop Washington gebouwd zou zijn, als wel aan de Pontijnse moerassen. Deze moerassen, die eeuwenlang een broedplaats van malariamuggen waren in Italië, werden onder het bewind van Mussolini drooggelegd, een voornemen dat reeds bestond vanaf het begin van de Romeinse keizertijd, maar dat in al de eeuwen sindsdien nooit was uitgevoerd, en de realisering waarvan door het fascistische regime dan ook propagandistisch werd uitgebuit. Een subtiele verwijzing naast een onbeschaamd citaat? Of is dat te veel eer voor (het team van) Trump?

---

[1] Eigenlijk is de uitspraak niet van Mussolini,, maar van de Italiaanse beeldhouwer en militair (bergaliere) Ignazio Pisciotta (1883-1977).

Programma Wilders: een vorm van nationaal-socialisme

Het idee dat de PVV-mix van nationalistische, rechtse, en sociaal progressieve, linkse, elementen nieuw is, is onjuist.

De PVV van Geert Wilders, die in de peilingen al tijden de grootste politieke partij is van Nederland, wordt algemeen beschouwd als een extreemrechtse, populistische beweging. Niettemin heeft Wilders op sociaal-economisch terrein een aantal punten aan zijn verkiezingsprogramma toegevoegd die vooral bedoeld lijken om ook traditioneel links stemmende kiezers te verleiden, en die VVD-premier Rutte tot de uitspraak brachten - uiteraard bestemd om de rechtse kiezer met bangmakerij naar zijn eigen partij te lokken - dat de PVV nog linkser is dan de SP van Emile Roemer.

De programmapunten waarom het hier gaat zijn: eigen risico in de zorg afschaffen; huren omlaag; AOW-leeftijd terug naar 65, aanvullende pensioenen indexeren; terugdraaien bezuinigingen op thuiszorg en ouderenzorg, meer handen aan het bed.

Wilders is dus in deze neoliberale tijden deels voor het behoud van de verzorgingsstaat. Echter niet waar het gaat om uitkeringsgerechtigden: die pakt hij graag hard aan.

Afgezien van bovengenoemde punten is het een en al nationalisme en law and order wat de klok slaat bij Wilders (weg met de moslims, de asielzoekers, de EU en de ontwikkelingslanden; eigen volk eerst; meer geld voor defensie en politie).

Vaak doet men het voorkomen alsof deze mix van nationalistische rechtse en sociaal economisch linkse elementen binnen één partijprogramma iets nieuws is. Degenen die dat doen, ontbreekt het echter aan historisch besef. In de jaren dertig van de vorige eeuw - de parallellen tussen toen en nu blijven zich opdringen - ontwikkelde zich in Duitsland een electoraal uiterst succesvolle beweging die precies dezelfde mengeling van nationalistische en sociaal vooruitstrevende elementen kende: het nationaal-socialisme, de naam zegt het al.

De Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP) koppelde haar extreem nationalistische, extreem rechtse en racistische denkbeelden aan het streven naar een (nationaal-socialistische) verzorgingsstaat, waarin een sterke terugdringing van de werkloosheid gepaard ging met maatschappelijke hulpverlening, medische zorg, en armen- en werklozenzorg, tenminste voor het ‘gezonde volk’ (d.w.z. niet voor geestelijk gehandicapten, Joden, alcoholisten, ‘asocialen’, etc., met wie men andere plannen had). De nationaal-socialisten wisten hun verzorgingsstaat gedurende de hele oorlog te handhaven. Pas in 1945 sloeg de ontbering als gevolg van de oorlogvoering alsnog hard toe.[i]

Zowel Wilders als zijn voorganger zagen aanvankelijk helemaal niets in sociale maatregelen. Wilders vond zelfs dat de VVD, waar hij uit voortkomt, een ruk naar rechts moest maken. Ook Hitler had zich altijd verzet tegen - immers per definitie niet nationaal, maar juist internationaal georiënteerde - socialistische ideeën, maar moest erkennen dat het socialisme in zijn tijd een populaire stroming was, en dat opneming van elementen daaruit in zijn eigen programma het aantal stemmers op hem zou vergroten.

Of onze tijd vergeleken kan worden met de jaren dertig van de vorige eeuw blijft, ondanks een aantal frappante overeenkomsten, een punt van discussie. De conclusie evenwel dat het programma van Wilders, en hetzelfde geldt voor dat van het Front National in Frankrijk, een vorm van nationaal-socialisme is, lijkt mij nauwelijks betwistbaar.

Update

Enkele dagen na het schrijven van bovenstaand stukje lees ik in NRC -Handelsblad (18-2-17) de volgende opmerkelijke uitspraak in een interview met Jan Roos, lijsttrekker van VNL:

 „Het vermoeiende is dat veel journalisten vastzitten in hun eigen denkpatroon. Omdat ze vaak links zijn en Wilders een verschrikkelijke vent vinden, zeggen ze: ‘Hij is extreemrechts’. Dat is vrij dom. Wij zijn rechts-liberaal en Wilders is... hoe kan ik dat netjes zeggen zonder het woord nationaal-socialisme te gebruiken? Hij is nationalistisch en socialistisch in één.”

---

[i]  Zie bijvoorbeeld Antoine Verbij, ‘De nationaal-socialistische verzorgingsstaat’, in Historisch Nieuwsblad 4/2007; https://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/6915/de-nationaal-socialistische-verzorgingsstaat.html  en  - hoewel dit blog er altijd op uit is alles wat links is te bashen - Jan Galentaan, ‘Het half vergeten socialisme van Hitler’, in: De Dagelijkse Standaard 27-11-2014;  http://www.dagelijksestandaard.nl/2014/11/het-half-vergeten-socialisme-van-hitler

Zutphen en Lochem opnieuw in zee met Overijsselse Bul Super

De omstreden ‘superondernemer’ Hennie van de Most, bekend van zijn pretparkenimperium en zijn vermogen veel geld te verdienen met de meest onwaarschijnlijk projecten - bijvoorbeeld het ombouwen van een kerncentrale tot een drukbezocht pretpark en het verhuren van een leegstaand vakantiepark aan het COA voor de huisvesting van asielzoekers -, heeft met ingang van 1 januari 2017 een samenwerkingsverband verlengd dat hij vorig jaar is aangegaan met de gemeenten Zutphen en Lochem.

Dit samenwerkingsverband houdt in dat Van der Most in zijn ‘werkatelier’, een werkruimte gevestigd in een voormalige kazerne in het plaatsje Eefde bij Zutphen (niet ver van de kapitale villa van Van der Most in Gorssel), een bont gezelschap van bijstandsgerechtigden, taakgestraften, ex-verslaafden en - opnieuw - asielzoekers, zonder loon (‘met behoud van uitkering’) laat werken* aan onderdelen voor zijn nieuwste pretpark dat waarschijnlijk volgend jaar zijn deuren zal openen: Speelstad Rotterdam. Hier kunnen kinderen en hun ouders - uiteraard in het bezit van een (betaald) toegangskaartje - zich met allerlei attracties amuseren op het terrein van een voormalige vuilverbrandingsoven in Rotterdam.

De onbetaalde arbeidskrachten worden aangeleverd door de gemeenten Zutphen en Lochem, die op het gebied van sociale zekerheid een gezamenlijk, op afstand geplaatst - en dus door de respectieve gemeenteraden moeilijk te controleren - uitvoeringsorgaan beheren onder de naam Het Plein.

In het ‘werkatelier’ van Van der Most kunnen, aldus beide gemeenten, ‘mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt werkervaring opdoen’. Dat het hier gaat om productiewerk ten behoeve van een commercieel bedrijf, waarvan de eigenaar normaliter betaalde werknemers zou moeten inschakelen, en hier dus sprake is van met de Participatiewet strijdige verdringing, is volgens de gemeenten een subjectieve mening die zij niet delen. Evenmin als de constatering dat de arbeidskrachten onder druk worden gezet om dit onbetaalde en geestdodende werk te verrichten en dat zulks in strijd is met artikel 4 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM).

En dan zwijg ik nog over de gezondheidsrisico’s van een vooral op jonge kinderen gericht pretpark op de locatie van een voormalige vuilverbrandingsoven. Dat is de verantwoordelijk van de gemeente Rotterdam, die Van der Most - die overigens in lokale media wordt afgeschilderd als een weldoener - inmiddels toestemming heeft verleend voor deze zoveelste uitbreiding van zijn absurdistische pretparkenimperium.

* Hiermee realiseert Van der Most een oude droom, waarover wij al eens eerder een stukje hebben geschreven: https://www.indymedia.nl/nl/2011/03/74276.shtml

PvdA op weg naar de verkiezingen: dwangarbeid in bijstand moet en zal

PvdA-staatssecretaris Jetta Klijnsma wil gemeenten in strijd met haar eigen Participatiewet pressen bijstandsontvangers te verplichten tot gedwongen tewerkstelling. De weinige Nederlandse gemeenten die dat niet doen gaat juf Jetta nu bestraffen.

Gemeenten die bijstandsgerechtigden geen ‘tegenprestatie’ (een eufemisme voor ‘dwangarbeid’) opleggen, worden binnenkort door PvdA-staatssecretaris Jetta Klijnsma daarvoor bestraft, zo meldde NRC-Handelsblad gisteren (15-11-16). Deze gemeenten zal door Klijnsma niet worden toegestaan deel te nemen aan een experiment, waarbij de steeds verder aangescherpte regels rond de bijstand op een bepaald punt iets worden versoepeld.

Al eerder heeft Klijnsma de weinige gemeenten die de ‘tegenprestatie’ niet verplicht stelden (bijvoorbeeld Amsterdam en Arnhem) in strijd met haar eigen Participatiewet opgedragen hun bijstandsontvangers wel tot gedwongen tewerkstelling te verplichten.

Gemeenten zijn volgens de Participatiewet namelijk alleen verplicht om hun beleid inzake de tegenprestatie in een verordening vast te leggen. Dat betekent niet dat zij daarmee worden verplicht om van alle bijstandsgerechtigden een ‘tegenprestatie’ te vragen. In een eerdere versie van het wetsvoorstel was dit wel het geval.

Juridisch dienstverlener Schulinck meldde hierover eerder: “Per 1 januari 2015 krijgt de gemeenteraad de verplichting om bij verordening regels te stellen over het opdragen van een tegenprestatie aan bijstandsgerechtigden. In het oorspronkelijke wetsvoorstel Wet maatregelen WWB was het opdragen van een tegenprestatie als een verplichting opgenomen. Daarop is veel kritiek gekomen: gemeenten zouden hierdoor minder beleidsvrijheid hebben. In de eerste Nota van wijziging op het wetsvoorstel heeft staatssecretaris Klijnsma de verplichting gewijzigd: gemeenten moeten beleid ontwikkelen over het verrichten van een tegenprestatie. De verordeningsplicht is gebleven. Ondanks dat de tegenprestatie niet meer als verplichting in het wetsvoorstel is neergelegd, voorzie ik nog steeds onduidelijkheden voor de uitvoeringspraktijk.”

Dat de allerstrengste bijstandswet die we in Nederland ooit hebben gekend, en die op het punt van gedwongen tewerkstelling zelfs in strijd is met internationale mensenrechtenverdragen, is ingediend door een staatssecretaris van de PvdA, die hem bij de praktische uitvoering dan ook nog strenger wil uitleggen dan op grond van de wetstekst zelf mogelijk is om coalitiepartner VVD in de nadagen van die coalitie nog zoveel mogelijk stroop om de mond te smeren, zegt wel iets over de mate waarin deze PvdA haar ‘ideologisch veren heeft afgeschud’. Deze sociaal-democraten zijn zo kaal als een doodzieke papagaai.  De sociaal-economisch allerzwaksten in de samenleving drukt ze nog wat verder in de modder van vernederende en geestdodende dwangarbeid. Daar helpt geen lieve Lodewijk Ascher meer aan.

Die trouwens als Minister van Sociale Zaken de baas van Klijnsma is.

Nu al stemmen voor afzettingsprocedure Donald Trump

Nog geen twee dagen na de verbijsterende uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezing van 2016 met hun ongelooflijke keuze voor de dubieuze vastgoedmagnaat Donald Trump als winnaar, wordt er, behalve dat er in de hele natie felle protesten tegen Trump als president zijn, in de VS al gesproken over de mogelijkheid om een impeachment-procedure op te starten tegen hem, d.w.z. hem in staat van beschuldiging te stellen om zo tot afzetting te kunnen besluiten.

In het Britse online nieuwsblad Independent betoogt hoogleraar rechtswetenschappen Christopher Peterson, dat Trump al binnen enkele weken kan worden afgezet vanwege frauduleuze handelingen rond de door de president elect opgerichte Trump University.

http://www.independent.co.uk/news/world/americas/us-elections/donald-trump-impeached-could-he-be-can-us-president-election-stop-a7410756.html


Politico, het magazine van de gelijknamige Amerikaanse politiek-journalistieke organisatie, berichtte zelfs al in april uitvoerig over de mogelijkheid de Republikein Trump af te zetten mocht hij ooit tot president gekozen worden. Juridische gronden voor een inbeschuldigingstelling lijken er in het verleden van de miljardair immers voldoende te vinden. Zou de mensheid dan toch nog voor de ramp van dit presidentschap, dat de hele wereldorde dreigt te verstoren, behoed kunnen worden?


http://www.politico.com/magazine/story/2016/04/donald-trump-2016-impeachment-213817

 

"Voltooid leven': wordt de neoliberale beker tot op de bodem geleegd?

De Nederlandse overheid vindt ouderenzorg te duur, breekt die resoluut af en propageert euthanasie voor deze bevolkingsgroep als ultieme vorm van waardige zelfbeschikking.

Hersenwetenschapper Victor Lamme stelde begin dit jaar dat de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) technieken uit de marketing gebruikt om de gekozen dood aan de man te brengen (Pas op! Sluikreclame voor euthanasie, NRC-Handelsblad 26-2-16).[1] Hoe goed zij hierin inmiddels is geslaagd, bleek onlangs uit de algehele verontwaardiging toen dochter Lilian van Jan Marijnissen de vraag opwierp of er geen verband bestaat tussen de bezuinigingen in de ouderenzorg, waardoor veel ouderen depressief en eenzaam zijn geworden, en het kabinetsplan voor stervenshulp bij een ‘voltooid leven’. Een verband dat ik overigens scherper dan in de Nederlandse pers en media heb zien formuleren in een opiniestuk, dat echter wel een aantal erg boude beweringen bevat, van de in Nederland woonachtige, maar in het Engels publicerende columniste Flavia Dzodan op de in Los Angeles gevestigde website Medium.com.: Euthanasia as a Dutch  neoliberal success story.[2]

Euthanasiemarketing in een samenleving die al decennia gedomineerd wordt door de ideologie van het neoliberalisme, waarin de markt centraal staat, alles gericht is op economische groei tegen elke prijs en verhoging van de arbeidsproductiviteit, vormt echter een ernstige bedreiging voor het recht op leven (het meest fundamentele van alle grondrechten) voor - veelal niet meer werkzame en dus improductieve, en door ouderdomskwalen vaak ook nog eens medische kosten veroorzakende - senioren. Die dan, evenals de rest van de bevolking, ook al decennialang worden blootgesteld aan een vrijwel onophoudelijke propaganda voor euthanasie.

Voorstanders van stervenshulp bij een ‘voltooid leven’- en van euthanasie in het algemeen - beroepen zich op het zelfbeschikkingsrecht, dat in de liberale optiek boven elk ander recht gaat. Veel ouderen vinden toch uit eigen vrije wil hun leven voltooid, luidt de steevaste tegenwerping van de voorstanders van het plan voor een nog vrijere euthanasiewetgeving als zij geconfronteerd worden met verzet.

Nog afgezien echter van het feit dat in de Nederlandse context de interpretatie van het zelfbeschikkingsrecht - dat hier vaak in verband wordt gebracht met artikel 11 van de Grondwet[3] - als een recht op euthanasie discutabel is,[4] en van het feit dat in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) artikel 2 waarin het recht op leven is vastgelegd, boven alle andere artikelen prevaleert, en dus ook boven die waarin het zelfbeschikkingsrecht wordt geregeld (zie bijvoorbeeld de uitspraak van het Straatsburgse Hof in de zaak Pretty versus Verenigd Koninkrijk): hoe autonoom zijn ouderen die door decennia van onophoudelijk bezuinigingsbeleid in zulke ellendige omstandigheden zijn komen te verkeren,[5] dat zij in hun wanhoop alles zouden doen om daaraan te ontkomen, en die bovendien, zoals gezegd, voortdurend bestookt worden met euthanasiepropaganda?

In zijn aan het begin van dit stukje genoemde artikel van Victor Lamme laat deze glashelder zien hoe mensen zich door de marketing van de NVVE, een mix van emoties en sociale druk, kunnen laten verleiden tot een ogenschijnlijk vrij, maar in werkelijkheid wezensvreemd besluit.

Geplaatst in het kader van de neoliberale ideologie, waardoor onze samenleving al jarenlang wordt beheerst, en die gekenmerkt wordt door eindeloze bezuinigingen, de afbraak van de sociale zekerheid, de verhoging van de pensioenleeftijd in combinatie met de verlaging van de pensioenen, het bestraffen van ziek zijn door invoering van een verplicht ‘eigen risico’ bij de zorgverzekering, de gedwongen tewerkstelling van werklozen, enzovoort, enzovoort, kan het plan van ‘een voltooid leven’ bijna niet anders worden gezien dan als het sluitstuk van een bijna voltooide neoliberale revolutie, dat in de propaganda wordt afgeschilderd in pasteltinten en verkocht als enerzijds een vorm van barmhartigheid van de overheid en anderzijds een daad van fiere zelfbeschikking van de suïcidale oudere. Hier wordt ondanks de zware historische beladenheid hiervan de dood dus gepresenteerd als oplossing voor een vermeend probleem bij een bepaalde bevolkingsgroep.

In plaats van zich te schamen een land achter te laten waarin ouderen niet meer willen leven, verwijt onze VVD-premier die eindverantwoordelijk is voor het gevoerde beleid, politieke tegenstanders die een voor de hand liggend verband zien tussen de rigoureuze bezuinigingen op de ouderenzorg en het plan voor een regeling voor ‘voltooid leven’ van ‘smakeloosheid’ en ‘een laag niveau’. Voor het met deze woorden pareren van een evident verband verdient onze Eerste Minister zonder meer de Al-Sahaf Award, vernoemd naar de Irakese Minister van Informatie onder het regime van Saddam Hussein.

---

[1] http://www.nrc.nl/handelsblad/2016/02/26/pas-op-sluikreclame-voor-euthanasie-1592375

[2] https://medium.com/@flaviadzodan/euthanasia-as-a-dutch-neoliberal-success-story-23c0a1e13940#.av8h3fxe5

[3] ‘Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op onaantastbaarheid van zijn lichaam.’

[4] zie B.C. van Beers, Commentaar op artikel 11 van de Grondwet, in: E.M.H. Hirsch Ballin en G. Leenknegt (red.), Artikelsgewijs commentaar op de Grondwet, webeditie 2016 (www.Nederlandrechtsstaat.nl).

[5] Bejaardenhuizen werden immers op grote schaal gesloten, men moest maar langer thuis blijven wonen - wat men toch zelf ook zo graag wilde -, op zorg en hulp werd rigoureus bezuinigd, onder verwijzing naar de in de vorige troonrede geïntroduceerde ‘participatiesamenleving’ moest men maar een beroep doen op zijn veelal non-existente ‘eigen netwerk’. De Nederlandse staat is dan ook al verschillende malen over de kwaliteit van de ouderenzorg gekapitteld door mensenrechtenverdragencomités als het CESCR (Committee on Economic, Social and Cultural Rights): http://www.mensenrechtenkwesties.nl/zoeken/detail/1065?zoekUrl=%2fzoeken%2fresultaten%2f1%2f-%2f-%2f-%2f-%2f-%2f-%2f1000000059%2f-%2f-

Jesse Klaver, maak excuses voor je voorgangers

GroenLinks heeft zich onder Femke Halsema nog bekeerd tot het neoliberalisme. Hoe geloofwaardig kan deze partij nu dan weer kiezen voor ‘klassiek linkse thema’s’?

Louis van Overbeek

GroenLinks onder Jesse Klaver lijkt een koerswijziging te hebben gemaakt. Nadat GroenLinks - een fusie van vier kleine linkse partijen - zich in navolging van vrijwel alle andere politieke partijen onder leiding van de dames Halsema en Sap onder een modieus ‘afschudden van zijn ideologische veren’ had bekeerd tot het (door Klaver inmiddels tot ‘economisme’ omgedoopte) neoliberalisme, verklaart de nieuwe lijsttrekker immers weer te kiezen voor ‘klassiek linkse thema’s’ als de strijd tegen de toenemende ongelijkheid in de samenleving. In die context nodigde hij de Franse econoom Piketty uit in de Tweede Kamer.

Klaver is een jonge, welbespraakte, mediagenieke figuur die veel kiezers aanspreekt. Met zijn aanstekelijke, bijna Obamiaanse, enthousiasme kan hij wellicht mogelijk maken wat in landen in Zuid-Europa (Syriza, Prodemos), in de VS (Bernie Sanders) en in het VK (Jeremy Corbin) ook is gelukt: het met een onvervalst sociaal-democratisch geluid met name jonge, idealistische kiezers een alternatief bieden voor de lokroep van het nationalistische en xenofobe populisme, die ook hier steeds luider wordt, en het neoliberalisme, dat overal de sociale zekerheid heeft uitgekleed. Ook Nederland houdt het al decennia in zijn technocratische greep en heeft het zozeer gedepolitiseerd, dat bijvoorbeeld VVD-premier Rutte bij de van oudsher eerder als links dan als rechts georiënteerd bekend staande VPRO in het programma Zomergasten twee weken voor Prinsjesdag en bij aanvang van de verkiezingsperiode een hele avond campagne mocht voeren.

Maar voordat Klaver deze rol kan gaan spelen is het wel noodzakelijk dat hij eerst een daad van vertrouwen stelt, zonder welke de linkse kiezer moeilijk zal kunnen geloven dat de woorden van de nieuwe lijsttrekker van een partij die kort geleden zelf nog een overtuigde bekeerling van het neoliberalisme bleek te zijn, geen holle frasen zijn en zijn partij werkelijk haar dwalingen heeft ingezien. Klavers recente instemming met het plan van VVD-minister Schippers voor stervenshulp bij een ‘voltooid leven’ (een neoliberale deeloplossing voor de problematiek van de verwaarloosde ouderen) draagt ook al weinig aan dat vertrouwen bij.

In dat kader zou Klaver excuses moeten maken voor op zijn minst twee zaken: ten eerste voor het feit dat zijn partij, en dan vooral op lokaal niveau (denk aan types als de voormalige Amsterdamse GL-wethouder Andrée van Es, maar ook aan bijvoorbeeld GL-senator en oud-voorzitter van Divosa, Tof Thissen), zich - op zelfs nog fanatiekere wijze dan de VVD  - schuldig gemaakt heeft aan het bashen en vernederen van bijstandsgerechtigden door van dezen in ruil voor hun uitkering eerst (onder de Wwb) in zogeheten Work First-trajecten (lees: gedwongen tewerkstellingsplekken) te plaatsen en later (onder de huidige Participatiewet) een tegenprestatie (lees: dwangarbeid) in ruil voor hun uitkering te eisen.

Halsema en VVD-minister Kamp kussen elkaar

Excuses zijn ook op hun plaats voor de woorden van mevrouw Halsema, door wie Klaver zelf in 2010 naar Den Haag werd gehaald, en die het bestond de SP, de enige partij die nog enig oog had voor de economische onderkant van de samenleving, ‘sociaal conservatief’ te noemen, iets dat niet paste bij een moderne, positieve partij als GL en waarmee ze bedoelde: niet bereid de in de naoorlogse jaren moeizaam opgebouwde sociale zekerheid bij het grof vuil te zetten. Een uitspraak die terecht gekwalificeerd is als ‘een minne manier om mededogen te diskwalificeren’.

Pas na diepe en geloofwaardige verontschuldigingen voor zulke grove neoliberale dwalingen door zijn partij zal Klaver zich op overtuigende wijze kunnen kandideren als lijsttrekker van links bij de komende parlementsverkiezingen. Wellicht onder gebruikmaking van een leus die weinig beschaafd van taal is, maar niettemin ontleend aan het vocabulaire van onze huidige premier zelf: Rutte, pleur op!