Term 'dwangarbeid' rode stierenlap

In het Parool van 13 september jl. is onder de kop SP-wethouder Arjan Vliegenthart: ‘Dwangarbeid onjuiste term’ een stuk verschenen waarvan de inhoud niet klopt. Hoewel hij door de presentators van het AT5-programma waarvoor hij werd geïnterviewd, bijna geprest werd tot de uitspraak die het Parool hem nu ook in de mond probeert te leggen, gaf de nieuwe Amsterdamse wethouder, zoals ook te zien is in de bij het artikel gevoegde video, niet echt toe. En dat is toch eigenlijk wel dapper te noemen.

Jammer is evenwel dat het hem kennelijk niet te binnen schoot dat hij in plaats van het gewraakte woord ook de term ‘verplichte arbeid’ (compulsory labour) had kunnen gebruiken. Daarmee had hij zowel de verontwaardigde interviewers tevreden gesteld als vastgehouden aan het SP-standpunt (dat in dezen ook het mijne is). Juridisch gezien zijn beide termen vrijwel gelijkwaardig. Ze worden bijvoorbeeld ook beide gebruikt in artikel 4 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), waarin ‘dwangarbeid of verplichte arbeid (forced or compulsory labour) wordt verboden voor landen, zoals Nederland, die het verdrag hebben geratificeerd. De term dwangarbeid werkt nu eenmaal bij voorstanders van deze zogenaamde ‘maatschappelijk nuttige tegenprestatie’ als een rode lap op een stier. Dat maakt hem voor gebruik in het politieke debat, waar men ook ideologische tegenstanders voor zijn standpunt moet proberen te winnen, minder geschikt. In het dagelijks leven (en om tegenstanders waar nodig eens lekker te tergen) kun je hem natuurlijk gewoon handhaven.

Wat wel blijft tegenvallen aan het beleid van de nieuwe wethouder van Sociale Zaken in Amsterdam - dat moet na deze eerdere lofprijzing toch worden gezegd - is dat hij de Amsterdamse slachtoffers van het lokale dwangarbeidbeleid nog tot juni 2015 laat wachten tot zijn verlost worden uit hun slavenbestaan (de datum uit het college-akkoord). Mijnheer Vliegenthart en SP-Amsterdam: waarom krijgen zij niet met onmiddellijke ingang gratie en wordt deze smet op het blazoen van onze hoofdstad niet al morgen weggewist? Als het al niet officieel kan, dan in ieder geval in de praktijk. Wees sociaal! Stuur geen werklozen meer naar dwangarbeidcentra!

Dit artikel is eerder verschenen in Het Parool van 19-9-2014.

ILO: steeds verdere afbraak sociale zekerheid in EU

Een recente verklaring van de ILO (International Labour Organisation), die de Nederlandse pers bij mijn weten niet gehaald heeft. Ik neem het bericht over van het Vlaamse De Morgen:


 

Afbraak sociaal stelsel dreigt in Europa

03/06/14, 02u38  − Bron: Belga

© thinkstock. 

 

De sociale zekerheid geldt als een fundamenteel mensenrecht. Meer dan tweederde van de wereldbevolking heeft er echter geen toegang toe. En in Europa, het "lichtende voorbeeld", wordt drastisch gesnoeid in het sociale weefsel. In een dinsdag gepubliceerde studie, 'Wereldbericht over sociale zekerheid 2014/2015', waarschuwt de Internationale Arbeidsorganisatie ILO voor een verdere afbraak van het sociale stelsel in de landen van de Europese Unie.

"Samen met de voortdurende werkloosheid, lage lonen en hoge belastingen hebben deze maatregelen tot meer armoede en sociale uitsluiting geleid", stelt de VN-organisatie.

En dan mag de EU-burger nog niet klagen: sociale zekerheid is voor het grootste deel van de wereldbevolking een verre droom. In de EU heeft de sociale afbraak ondertussen "123 miljoen mensen getroffen, 24 procent van de bevolking". Onder hen veel "kinderen, vrouwen, ouderen en gehandicapten".

De ILO wijst er op, dat in veel Europese landen rechtbanken hebben vastgesteld dat de sociale afbraakmechanismen tegen de respectieve grondwetten indruisen.

Om de globale financiële en economische crisis te boven te komen - een crisis die niet aan de burger te wijten was - hebben veel regeringen het kostenplaatje doorgeschoven naar de bevolking, "die het al meer dan vijf jaar moet stellen met minder arbeidsplaatsen en kleinere lonen". Door die ingreep is de crisis enkel maar bestendigd, menen de ILO-deskundigen. "Minder gezinsinkomen leidt tot minder binnenlandse consumptie en naar minder vraag. Dat heeft het economisch herstel vertraagd".

Kortetermijnsdenken
Als reactie op de crisis is uit kortetermijnsdenken gegrepen naar "hervormingen" die de verworvenheden van het naoorlogse Europese sociale model volkomen hebben ondergraven. Dat model stond na de Tweede Wereldoorlog nochtans garant voor vermindering van de armoede en verhoging van de welvaart, kortom tot het ontstaan van een soliede middenklasse.

Andere landen kozen evenwel voor uitbreiding van hun socialezekerheidssystemen en hebben aldus groeistrategieën ontwikkeld. Als leidend voorbeeld voor die strategie noemt de ILO China. Dat land heeft intussen bijna een algeheel pensioenstelsel ontwikkeld en heeft de lonen verhoogd. Ook Brazilië heeft als reactie op de crisis de sociale zekerheid én het minimumloon uitgebreid. Maar op globaal vlak oogt de toekomst nog somber: niet minder dan 73 procent geniet amper of niet van een sociale beveiliging.

De gebrekkige toegang tot sociale vangnetten bij werkloosheid net als na arbeidsongevallen, bij ziekte of invaliditeit of door het moederschap "vormt een enorme horde voor economische en sociale ontwikkeling".

Mensenrecht
Vicedirectrice-generaal van de ILO Sandra Polaski herinnert in het rapport eraan dat de internationale gemeenschap in 1948 de sociale zekerheid en de gezondheidszorg tot fundamentele mensenrechten had uitgeroepen. "In het jaar 2014 is de belofte van een universele sociale bescherming voor de grote meerderheid van de wereldbevolking nog onvervuld". Nochtans, aldus de ILO, heeft de globale ecconomisch-financiële crisis aangetoond dat er een evenredig verband is tussen economische groei en sociale bescherming en dat doordat aldus het gezinsinkomen en, bij uitbreiding, de binnenlandse consumptie in stand wordt gehouden.

In de eerste fase van de crisis, 2008 en 2009, hielden veel landen daar nog rekening mee. Maar sinds 2010 hebben veel regeringen de boeg omgegooid en zijn zij de kaart van de begrotingsconsolidatie en de besparingsmaatregelen beginnen uitspelen, ten koste van de weinig beschermde bevolkingsgroepen.

SP benoemt als enige de naaktheid van de keizer

Afgelopen vrijdag (27-6-14) stond in het Parool* een artikel van het Amsterdamse PvdA-raadslid
Boutkan, waarin deze zich verontwaardigd betoont over het gebruik door de SP van de term ‘dwangarbeid’ voor de verplichte tewerkstelling die bijstandsgerechtigden in Nederland en ook in Amsterdam de laatste jaren weer wordt opgelegd. Iets dat tot het aantreden van de neoliberale kabinetten Balkenende en Rutte sinds de werkverschaffing in de jaren ’30 in Nederland niet meer was voorgekomen.

Boutkan vindt het ‘schandalig en verwerpelijk’ dat de SP verplichte tewerkstelling van bijstandsgerechtigden ‘systematische categoriseert als dwangarbeid’. ‘Verplichte of gedwongen arbeid’ zijn evenwel in internationale, ook door Nederland geratificeerde, mensenrechtenverdragen verboden. ‘Schandalig en verwerpelijk’ zou het dus zijn deze werkelijkheid te ontkennen, zoals Boutkan, de hele PvdA en vrijwel alle andere - eveneens tot het neoliberalisme bekeerde - politieke partijen doen, die deze nieuwe kleren van de keizer nog steeds blijven toejuichen en het jongetje dat roept dat de keizer in zijn blootje loopt, willen bestraffen.

Inderdaad ‘ligt’, in de woorden van Boutkan, ook ‘de directe associatie met ‘slavenarbeid’, ‘Arbeitseinsatz’ en Noord-Koreaanse werkkampen voor de hand’. Lees de artikelen over de gang van zaken bij de dwangarbeidcentra aan de Laarderhoogweg en het voormalige militaire Hembrugterrein er maar eens op na, waar bijstandsontvangers onder sadistische ‘werkmeesters’ onbeschermd worden blootgesteld aan asbest, resten van wapens en explosieven en mogelijk zelfs van mosterdgas.

Maar zelfs al zouden de arbeidsomstandigheden minder onmenselijk zijn: gedwongen tewerkstelling van ontvangers van bijstand, het laatste sociale vangnet, is in elk beschaafd land waar de ‘rule of law’ heerst uit den boze. Dat een (voormalig) sociaal democratische partij als de PvdA dat sinds het ‘afschudden van haar ideologische veren’ en haar neoliberale koers onder Wim Kok niet meer vindt, verklaart ook haar enorme verlies aan stemmen bij de vorige verkiezingen en het feit dat de SP sindsdien de sociaal democratische erfenis bewaakt.

Curieus in het betoog van Boutkan is de verwijzing naar zijn grootvader, die hij prijst vanwege het feit dat hij er tijdens WOII ‘alles aan heeft gedaan om niet te werk gesteld te worden in Duitsland’. Dat niet een bezettingsmacht maar hun eigen overheid de huidige bijstandsgerechtigden onder dwang te werk stelt, vindt hij niettemin prima. Hoe grote tegenstrijdigheden kan één brein bevatten?

Ik hoop in ieder geval van harte dat bij de SP, die in de recente coalitie-onderhandelingen in Amsterdam de afschaffing van de ‘tegenprestatie’ voor een uitkering heeft binnengehaald, de oproep van Boutkan eenzelfde ideologisch verraad te plegen als dat wat de ondergang van de PvdA heeft veroorzaakt, op dorre steengrond valt.

Verder verwijs ik naar een eerder artikel over deze problematiek van mijn hand, dat onder de titel Goedpraters van Nederlandse mensenrechtenschendingen onder meer te vinden is op de website Sargasso:

http://sargasso.nl/goedpraters-van-nederlandse-mensenrechtenschendingen/

* http://www.pvdaamsterdam.nl/algemeen/2014/06/stopt-de-sp-in-het-college-wel-met-de-term-dwangarbeid/

Wij gaan nooit meer naar school, maar lekker naar het 'centrum'

Naast mijn huis staat/stond een basisschool die deel uitmaakt van een grote groep van meer dan twintig scholen waarover een soort supermanager, ‘bovenschools directeur’ geheten, de scepter zwaait. Samen met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) heeft de vereniging van schoolleiders recentelijk bedacht dat het weer eens tijd is voor een onderwijsvernieuwing en heeft zij daar succesvol voor weten te lobbyen.

Deze keer betreft de vernieuwing dus niet het voortgezet onderwijs, waar een groot aantal ondoordachte onderwijsvernieuwingen uiteindelijk heeft geleid heeft tot een parlementaire enquête door de commissie Dijsselbloem, met als conclusie dat het nu eindelijk eens afgelopen moet zijn met al dat ge-vernieuw waarbij de kwaliteit van het onderwijs op de achtergrond is geraakt, maar het primaire onderwijs, waar ook al sinds jaar en dag de ene verandering over de andere buitelt. Achtereenvolgens hebben we te maken gehad met de lagere school, de basisschool, de brede school voor primair onderwijs en nu, terwijl het modieuze concept van de ‘brede school’ (een uit de VS overgewaaide vorm waarin onderwijs vermengd wordt met welzijnswerk) nog niet eens bezonken is, schieten overal in Nederland  - en dus ook tegenover mijn huis - opeens weer ‘kindcentra’ als paddestoelen uit de grond.

Een kindcentrum biedt onderwijs en opvang aan kinderen van 0 (nul !) tot 12 jaar en is de gehele dag en het hele jaar open, combineert onder één dak het geven van basisonderwijs met een kinderdagverblijf en met ruimte voor voor-, tussen- en naschoolse opvang, en geeft beide ouders van het bezoekende kind zo de kans onbelemmerd fulltime te werken, zoals de overheid dat graag ziet. Tegelijk wordt zo het anti-emancipatoire schrikbeeld van de niet-werkende moeder die na schooltijd met een kopje thee op haar kind wacht, voorgoed naar de nevelen der geschiedenis verdreven.

Eén van de kenmerken van de huidige onderwijsvernieuwing is dat kinderen nu vrijwel vanaf hun geboorte terecht kunnen op wat tot voor kort ‘school’ heette. De plaatselijke krant berichtte dat vanwege de toevoeging van ruimten voor een peuterspeelzaal en voor buitenschoolse opvang onder hetzelfde dak de naam ‘school’ dan ook uit ons vocabulaire wordt geschrapt en deze vanaf nu ‘kindcentrum’ gaat heten. Voor het eerst in eeuwen gaan kinderen straks dus niet meer naar school, maar naar een ‘centrum’.

Vanaf het moment dat het kind daar kort na zijn geboorte zijn entree maakt, zal het tot aan zijn pensioen, waarvan de leeftijd ook steeds verder wordt opgetrokken, zijn vrijheid kwijt zijn, aan allerlei eisen moeten voldoen en in de maatschappelijke tredmolen meelopen. Al heel vroeg zal het zich staande moeten houden in grote groepen huilende en krijsende leeftijdgenootjes en blootgesteld worden aan  prestatiedwang, want in plaats van onbekommerd ouderwets te mogen spelen, moet het zo vroeg mogelijk ‘schoolrijp’gemaakt worden door middel van wat genoemd wordt ‘spelend leren’, waarbij de nadruk ligt op het vroegtijdig ontwikkelen van cognitieve vaardigheden en dan met name op de mathematische en linguïstische onderdelen daarvan.

Is de term 'kindcentratiekamp' eigenlijk niet geschikter voor zo'n plek waar de ongelukkige kinderen van  'hardwerkende Nederlanders' die geen tijd voor hen hebben al vrijwel vanaf de dag van hun geboorte gedrild worden nog productievere werknemers dan hun reeds volstrekt gestresste ouders te worden en in een leven zonder vrijheid en vreugde verworden tot louter kanonnenvoer voor de economie? Ik ben althans blij dat ik met mijn geboorte in de goede oude jaren ’50 die dans in ieder geval ben ontsprongen.

Weliswaar blijft de huidige leerplichtleeftijd van vijf jaar bestaan, maar er zal niet alleen sociale druk ontstaan op ouders om hun kinderen toch reeds voor die leeftijd bij zo’n kindcentrum aan te melden, ook zal het moeilijker worden een basisschool te vinden als een kind de voorschool niet heeft bezocht omdat dit een aantekening oplevert in het big brother-dossier dat tegenwoordig van alle kinderen wordt bijgehouden (het ‘digitale kinddossier’). In feite ontstaat er zo een officieuze ‘peuterleerplicht’ bovenop de bestaande leerplicht.

Niet alleen de eraan onderworpen kinderen ondervinden nadeel van deze zoveelste vernieuwing, ook de samenleving als geheel wordt er – net als bij veel van die eerdere ondoordachte onderwijsvernieuwingen - niet beter van. Onderzoek heeft immers aangetoond dat kinderen door gedwongen omgang met grote groepen leeftijdgenootjes geen goed sociaal gedrag leren vertonen en dat hierdoor zelfs hun empathieontwikkeling gevaar loopt, waardoor zij zich op latere leeftijd ongemanierder en egoïstischer gaan gedragen. Als er iets is waar onze toch al door toenemende verhuftering en korte lontjes gekenmerkte samenleving niet op zit te wachten, is het wel een onderwijsvernieuwing die deze trend nog verder versterkt.

Tot de gedupeerden van de laatste onderwijsvernieuwing behoren echter niet alleen de steeds vroeger van hun vrijheid en spel beroofde kinderen en de door een toenemend aantal aso’s overspoelde samenleving als geheel, maar ook de reeds eerder zwaar beproefde omwonenden van scholen. Werd hun reeds door toenmalig milieustaatssecretaris Cramer (PvdA) elke bescherming tegen geluidsoverlast ontnomen door haar besluit dat vanaf 1 januari 2010 geluidsnormen niet langer gelden voor schoolpleinen en kinderspeelplaatsen, nu wordt de overlast nog verder opgevoerd.

Door de schoolleeftijd te verlagen neemt immers niet alleen het aantal leerlingen per school/centrum toe, maar eveneens het aantal decibellen dat de school met haar buitenspelende kinderen produceert en ook de, toch al zeer lange, duur van deze overlast. Want niet alleen het aantal dagelijkse uren neemt toe, ook het aantal maanden waarin de school open is als gevolg van de introductie van  zogenaamde ‘flexibele vakanties’ in de ‘kindcentra’. Zelfs de zomervakantie, de enige tijd van het jaar waarin omwonenden konden verademen bij tijdelijke afwezigheid van het massale geschreeuw, gekrijs en gehuil van hun buur, wordt, uiteraard weer uit vooral economische motieven, afgeschaft. Er wordt dan weliswaar geen onderwijs gegeven, maar de afdeling kinderopvang blijft gewoon open.

Het zal echter wel weer gaan als altijd: ook al is iedereen er slechter mee af, een succesvolle lobby weegt in politiek Den Haag zwaarder dan het algemeen belang.

ChristenUnie encanailleert zich met asociale Drentse fruitteler

De Drentse fruit- en aspergeteler Henk Sturing, die een fortuin verdient aan de verplichte tewerkstelling van gemeentelijke bijstandsontvangers, is lid van de ChristenUnie Midden-Drenthe, en naar verluid ook ouderling. Zijn bedrijf wordt door zijn partij, die deel uitmaakt van het plaatselijke college van B&W, gezien als “een belangrijk ‘leerwerkcentrum’, waar inwoners van onze gemeente worden begeleid in hun traject naar de arbeidsmarkt”.

Die inwoners zijn uiteraard niet alle inwoners van de gemeente, maar de plaatselijke sloebers, de bijstandsgerechtigden, die onbetaald moeten werken op het landbouwbedrijf van Sturing, en ook allerlei andere klusje moeten doen, waaronder het werken met kettingzagen en met chemicaliën en asbest zonder beschermende kleding te dragen. Vorig jaar deed de Arbeidsinspectie vanwege misstanden nog een inval op het bedrijf. Als zijn slachtoffers niet onmiddellijk doen wat Sturing ze opdraagt, worden ze rigoureus op hun uitkering gekort door de gemeente.

Eén van de door de gemeente gekorte personen, die al 11 maanden geen uitkering meer heeft ontvangen en een rechtszaak heeft aangespannen tegen de gemeente, kreeg van VVD-burgemeester Jan Broertjes het aanbod een groot deel (!) van haar gederfde uitkering te zullen terugkrijgen als ze zou stoppen met haar juridische procedure en verder de publiciteit zou mijden, die ze inmiddels had gezocht. Ondanks het aanbieden van dit zwijggeld - een vorm van corruptie en machtsmisbruik - waarvan de wakkere gedupeerde bijstandsgerechtigde door haar raadsman een geluidsopname had laten maken, mocht de burgemeester van de gemeenteraad van Midden-Drenthe aan het slot van een in verband met de kwestie belegde vergadering, gewoon blijven zitten.

Ondertussen trakteerde de fractie van de CU Midden-Drenthe doodleuk deelnemers van de Drentse rijwielroute vorig jaar en het jaar daarvoor, toen deze praktijken ook al gaande waren, op aardbeien van de firma Sturing, met prikkertjes met het logo van de partij erop.

Wie in Drenthe moet werken op het landbouwbedrijf van dit lid van de ChristenUnie, dat de volle steun geniet van de partij van zijn eigenaar, werkt niet bepaald in de wijngaard des Heren.

Zie voor berichtgeving over de misstanden in de sociale zekerheid in Midden-Drenthe onder meer de reportage van de regionale omroep RTV Drenthe:

http://www.rtvdrenthe.nl/nieuws/kamervragen-over-misstanden-bij-sociale-dienst-midden-drenthe


Een aardig vervolg op dit verhaal is te lezen in het Dagblad van het Noorden van 23-3-2015,
waarnaar hier de link:  http://www.dvhn.nl/nieuws/drenthe/fruitteler-klem-door-verzinsels-12375623.html

Een poging tot opheffing van het instituut Nationale Ombudsman

De Kamercommissie voor Binnenlandse Zaken heeft vorige week de huidige directeur van de ANWB, Guido van Woerkom, voorgedragen als de nieuwe Nationale Ombudsman, opvolger van Alex Brennikmeijer, die in december zijn functie neerlegde. Van Woerkom is de enige kandidaat.

Taak van de Nationale Ombudsman is het onderzoeken van klachten van burgers over onbehoorlijk overheidsoptreden. Voor een goede uitoefening van deze taak is het dus van belang dat de Ombudsman een onafhankelijk oordeel durft te vellen, kritisch is en boven de partijen staat. Alex Brenninkmeijer was zo iemand. Door deze houding heeft hij zich niet geliefd gemaakt bij de VVD en de PVV, en eerder al bij voormalig CDA-premier Balkenende, waar men liever de stroopkwast gehanteerd ziet worden door de Ombudsman.

Doel van de benoeming lijkt dan ook vooral te zijn het voorkomen dat opnieuw een kritische, onafhankelijke geest als Brenninkmeijer de functie gaat bekleden.

De Marokkaanse gemeenschap is een actie gestart tegen de benoeming van Van Woerkom als Nationale Ombudsman omdat deze in het verleden – in grote tegenstelling tot zijn voorganger die het politieke klimaat in het huidige Nederland discriminatoir noemde – zelf een discriminerende opmerking heeft gemaakt over Marokkaanse taxichauffeurs en daarom geen Ombudsman van alle Nederlanders zou kunnen zijn.

Maar ook als niet-Marokkaanse Nederlander kan men bedenkingen hebben tegen de voorgenomen benoeming. Van Woerkom is weliswaar afgestudeerd in de rechten, maar toch vooral een lobbyist voor de autobranche, iemand uit het bedrijsleven en een VVD-prominent uit Oegstgeest, in welke functies hij vooral een polderaar was, een man van het compromis, die goede connecties heeft met de politiek, maar die waarschijnlijk onvoldoende kritisch is om deze waar nodig op de vingers te tikken. Uit zijn activiteiten tot nog toe valt ook geen enkele belangstelling voor burgerrechten of politiek engagement af te lezen.

Zijn benoeming op deze post zal dan ook waarschijnlijk de feitelijk opheffing van het instituut Nationale Ombudsman betekenen. In ieder geval voor de komende zes jaar. En weer een stap in de richting van Ruttes neoliberale dictatuur.

De 'Gelderlander' herdenkt NSB’er op vooravond 4 mei 2014

Het is blijkbaar besmettelijk daar in de Achterhoek. In de afgelopen jaren moesten ze in het Gelderse dorp Vorden op 4 mei zonodig van gemeentewege daar begraven liggende nazi-soldaten herdenken. Dit jaar herdenkt regionale krant de Gelderlander op de vooravond van de nationale dodenherdenking een Doetinchemse NSB’er, die ‘fout, maar niet verkeerd’ zou zijn geweest. Een nuance die voor wat minder subtiele geesten dan die welke huizen op de redactie van de Gelderlander niet nader wordt verklaard in de krant.

Dat o.k. zijn van de deze Doetinchemse NSB’er is althans de strekking van een artikel dat op 3 mei in deze regionale krant verscheen, maar dat geen enkel nieuws-element bevat, en dus kennelijk alleen tot doel heeft deze Doetinchemse NSB’er te herdenken. Of het moest zijn in één door  alle Nederlandse nazi-sympathisanten uit de oorlogstijd (genoemd worden ‘jodenjagers’, Nederlandse Waffen-SS’ers en leden van de NSB) te rehabiliteren, die in het betreffende stukje immers worden aangeduid als “ ‘foute’ (tussen aanhalingstekens) Nederlanders ”.

Moest de Gelderlander voor zijn rehabilitatie van een Doetinchemse NSB’er en andere nazi-sympatisanten nu echt de vooravond van 4 mei uitkiezen?

Dat de Gelderlander uitgerekend ook de krant is, waarin de later in Dachau vermoorde Rooms Katholieke priester Titus Brandsma, die al relatief vroeg publiekelijk tegen de nazi’s waarschuwde, in de jaren 1938-41 een wekelijkse column had, maakt dit alles nog wranger. Evenals het feit dat Brandsma, als adviseur van de Katholieke Dagbladpers, deze dagbladen in 1942 het verbod van de bisschoppen overbracht advertenties van de NSB op te nemen in hun kranten.

Hierop werd Brandsma onmiddellijk door de nazi’s gearresteerd en na een verblijf in gevangenissen en kampen vermoord (1942). In zijn laatste geschrift beschrijft de in 1985 als martelaar door de R.K. Kerk zalig verklaarde Brandsma, daartoe opgedragen door de Gestapo, in de gevangenis van Scheveningen, de motieven van zijn verzet tegen de NSB. Hij noemt er drie: het anti-nationale karakter van de beweging, de onbekwaamheid van haar gezagsdragers en het feit dat zij steun zoekt bij de Duitse bezettende macht, zie: Titus Brandsma, Het laatste geschrift van prof. dr. Titus Brandsma. Geschreven op last van de Gestapo in de strafgevangenis te Scheveningen op 22 januari 1942 (Tilburg 1944).

 

http://www.gelderlander.nl/regio/achterhoek/doetinchems-nsb-lid-was-fout-maar-niet-verkeerd-1.4342689