zondag 2 maart 2014

Zwartboek Delta Zutphen

Hier de tekst van het door Lilian Steenvoort op afgelopen maandag 24 februari 2014 aan de Zutphense politiek aangeboden zwartboek over het sociale werkvoorzieningsbedrijf Delta in Zutphen. Het Zutphense wanbeleid inzake de sociale werkvoorziening van GroenLinks-wethouder Withagen haalde reeds in 2013 de landelijke pers naar aanleiding van een uitzending van het onderzoeksjournalistieke radioprogramma Argos (15-6-13). Vervolgens werden er schriftelijke Kamervragen gesteld (12-7-13). De verantwoordelijke wethouder bleef evenwel gewoon zitten en de gemeente sprak haar volledige vertrouwen uit in de grootverdienende directeur van Delta, Walter Cantrijn. Aangezien de lokale nieuwsmonopolist de Stentor het niet nodig achtte het zwartboek te publiceren, maar alleen kwam met een artikel onder de kop 'Zwartboek Delta zorgt voor onrust bij personeel', een schoolvoorbeeld van het verschijnsel shooting the messenger,*  gebeurt dit thans op deze plaats:

*het zijn natuurlijk juist de feiten die geleid hebben tot de samenstelling van dit 'zwartboek', die het leven van het personeel van Delta tot een hel maakten, en niet het verslag van deze feiten in het zwartboek


Zwartboek Delta

februari 2014

Voorwoord


In 2010 presenteerde het kabinet Rutte I het regeerakkoord
met daarin een veranderingsplan voor de sociale werkplaatsen.
De werkplaatsen moeten op een andere wijze gaan
werken en meer mensen laten doorstromen naar het bedrijfsleven.
Voorts staan de werkplaatsen forse bezuinigingen te
wachten met als gevolg dat op termijn 60.000 plekken in de sociale
werkplaatsen verdwijnen.
Vanaf 2010 bestaat er onrust binnen Delta, het SW-bedrijf
van de gemeenten Zutphen, Lochem, Brummen, Voorst en
Bronckhorst.
Deze onrust neemt sterk toe nadat bekend werd dat de directeur
van Delta op 1 januari 2011 een forse salarisverhoging
ontvangt, terwijl de directeur bij de nieuwjaarsreceptie aangeeft
dat de broekriem binnen Delta bij een ieder aangetrokken
zal moeten worden.
Onrust die maar niet over gaat. Er vinden zelfs demonstraties
plaats.
De mensen op de werkvloer worden zeer slecht geïnformeerd
over de veranderingen die eraan komen. Dat maakt de mensen
erg onzeker.
In de loop der jaren duiken steeds weer en meer situaties op
die niet door de beugel kunnen.
Ook wordt steeds weer gesignaleerd dat afspraken niet worden
nagekomen. De SW-er is een pion geworden die je alle
kanten kan uitschuiven.
Reden om een overzicht te maken van de afgelopen jaren.

Leeswijzer

Om meteen met de deur in huis te vallen, som ik eerst de lijst
van klachten, misstanden en wettelijke overtredingen van
bestuur en directie van Delta op.
Vervolgens zal ik deze toelichten.
Dan beantwoord ik de vraag wat de raad heeft gedaan,
vervolgens de vraag wat afzonderlijke partijen hebben gedaan,
om te eindigen bij conclusies en aanbevelingen.

Bloemlezing van klachten, misstanden en
wettelijke overtredingen door directie Delta,
respectievelijk het bestuur, van 2010 tot heden.

(Alle de door mij gedane constateringen, uitspraken en beschuldigingen zijn te stavenmiddels brieven, documenten, emails, rapportages en getuigenverklaringen.)


1. Traditionele feestdagen zoals Sinterklaas, Kerst
en Oud & Nieuw worden ingaande 2011 tot het
minimum teruggebracht, evenals het budget
voor teambuilding.

2. CAO -overeenkomsten worden structureel
geschonden door werktijdenregelingen op te
stellen, die in strijd zijn met de CAO Wsw.

3. Verlofuren van medewerkers worden niet meer
separaat op een verlofkaart vermeld en dient
bijgehouden te worden door de leidinggevenden
met alle gevolgen van dien.

4. Blokuren (uren die gespaard worden door op
iedere vrijdag een uur langer te werken) worden
op het moment als medewerkers ziek zijn, als
deze uren staan ingepland (m.n. tussen Kerst
en Oud&Nieuw) wél afgeschreven, hetgeen in
strijd wet- en regelgeving is. Medewerkers
dienen zelf aan te geven dat zij deze uren terug
willen hebben.

5. OR (Ondernemingsraad) secretariaat is niet
direct per telefoon te bereiken, alleen via
de telefooncentrale.

6. E-mail van de OR werd een periode afgesloten,
waardoor extern mailverkeer onmogelijk werd.

7. Het briefgeheim werd regelmatig geschonden:
de directie opende de post gericht aan de OR.

8. Onder bedreiging van te nemen andere
maatregelen, wordt de SP-fractievoorzitter,
gesommeerd het Delta-pand te verlaten.

9. Na een jarenlang slepend conflict tussen OR en
bestuurder wordt de ambtelijk secretaris van de
OR via diverse procedures ontslagen.

10. Tijdens dit conflict worden 2 mediation
bureau’s ingehuurd om te bemiddelen.

11. Na het ontslag wordt de ex-secretaris een
zwijggeld overeenkomst voorgelegd.

12. Voorzitter OR is verslaafd en handelt hier ook
naar, met alle zeer onwenselijke en gevaarlijke
gevolgen van dien.

13. Een ernstig voorval (bedreiging en grof verbaal
geweld) heeft plaats gevonden tussen de
voorzitter van de OR en bedrijfsarts.

14. De betrokken bedrijfsarts bleek van de één op
andere dag verdwenen, zonder achterlating van
enig bericht of afmelding aangaande gemaakte
afspraken.

15. OR leden wordt door directie verboden contact
te zoeken met de bedrijfsarts.

16. De directeur van Delta is dermate tevreden
over het functioneren van de voorzitter van de
OR, dat hij deze (ad hoc)een salarisverhoging
wilde geven.

17. De voorzitter van de OR is sinds anderhalf jaar
niet meer woonachtig in Lochem, ook niet in
het woongebied van de GR gemeenten, waar
Delta medewerkers moeten wonen om bij Delta
te kunnen werken.

18. De directeur weigert de rekeningen voor
adviezen aan de OR, uit te betalen, evenals de
rekeningen van adviesbureau’ s zoals SBI.

19. Medewerkers die ziek zijn gaan vaak niet meer
in de ZW, maar worden met behoud van loon
naar huis gestuurd.

20. Hoeveel mensen na detachering nog bij de
werkgever werken, of inmiddels thuis zitten, is
niet bekend.

21. Het zoeken naar vervangende passende werk
plek, ís vaak geen zoeken naar een vervangende
passende werkplek.

22. Discrepantie tussen Delta en het Plein.

23. Bij een afscheid van een ambtenaar wordt een
zaal bij het Volkshuis afgehuurd, waar een
stamppot fuif wordt gehouden, waar de alcohol
rijkelijk vloeit.

24. Als een SW-er zijn afscheid viert wordt in de
kantine een kopje koffie geschonken met een
gebakje en 2 blokjes kaas.

25. Voor de unitmanagers en ambtelijke
assistenten wordt een Nieuwjaars lunch
georganiseerd.

26. Voor de werkvloer, de SW-ers wordt er niets
georganiseerd.

27. Er worden grote bedragen uitgegeven aan
extern aangetrokken personeel.

28. Het Manage-Team (MT) van Delta vergadert
1x per maand een hele dag in Fort
Bronsbergen.

29. Ex-medewerkers van de OR wordt het werken
onmogelijk gemaakt.

30. In het jaarverslag van Delta 2011censureerde
de directeur de passages over de Deltaraad.
Negatieve uitlatingen over de samenwerking
OR en directie werden, zonder overleg,
geschrapt.

31. Job-hoppen.

Toelichting

Ad. 1
Traditionele feestdagen zoals Sinterklaas, Kerst en Oud
& Nieuw worden ingaande december 2011 tot het
minimum teruggebracht, evenals het budget voor
teambuilding.

Genoemde maatregelen dienen gezien te worden als
onderdeel van een ontmoedigingsbeleid.

In voorgaande jaren, waarbij de heer Visser directeur
was, heerste er een sfeer van vertrouwen, waarin de
medewerkers floreerden. De productie was hoog en
de medewerkers werkte er met groot plezier. Er werden
forse winsten geboekt.

Onder leiding van de huidige directeur moest het roer
om. Delta dient een detacheringsbureau te worden.
Al gauw heerst er een sfeer van wantrouwen,
onzekerheid en angst. Sinds het begin van de ombuigingen
ingaande 2011 wordt te weinig gecommuniceerd
over de toekomstige plannen. Dit werkt een
nog grotere druk op de toch al onzekere werknemers
Voortvarend worden mensen al of niet in groepsverband
ondergebracht bij reguliere werkgevers, al of
niet tegen een vergoeding.

Bij de directie leefde de vooronderstelling dat het niet
al te leuk bij Delta moest zijn: en zo werden vanaf
2011 alle festiviteiten rondom de feestdagen afgeschaft
of sterk versoberd.

Dit werd niet aan de werknemers ruim van te voren,
als beleid, voorgelegd, maar op de dag zelf medegedeeld.
Zo kon het gebeuren dat een werknemer weigerde
naar huis te gaan op 5 december: hij was in
afwachting van Sinterklaas, die altijd kwam.
Het budget voor teambuilding werd met meer dan de
helft teruggebracht. Dit leidde tot grote verontwaardiging
en verdriet bij de mensen. “Hun” Delta was er
niet meer.

Verdere ontmoediging bestaat in de sfeer op de afdelingen.
Er wordt gemopperd, geschreeuwd, medewerkers
worden gedreigd met ontslag en uitingen van
wantrouwen, domineren de sfeer.

Onlangs, dd. 19 september 2013 vond er een informatieavond
plaats, waarin alleen de familie en/of
vrienden van de medewerkers waren uitgenodigd. Zij
zelf niet.

De SW medewerkers zelf kregen, naar aanleiding van
het te koop zetten van het Delta-pand eind september
2013, achteraf een briee toegevoegd bij hun
loonstrookje, terwijl een aanzienlijk deel van de medewerkers
analfabeet is. Blijkbaar vindt de directie
het niet noodzakelijk de medewerkers zelf te informeren.

Dat zulk een communicatie de SW medewerkers angstig
en onzeker maakt, werd in een bijeenkomst voor alleen
SW-medewerkers, georganiseerd door de cliëntenraad
Brummen, bevestigd.

Ad. 2
CAO -overeenkomsten worden structureel geschonden
door werktijdenregelingen op te stellen die in strijd met
de CAO Wsw zijn.
Zo worden bijvoorbeeld medewerkers, vanaf zomer
2011, bij onwerkbaar weer op voorhand al gedwongen
verlof op te nemen. Dit is een regel die wordt toegepast
in de CAO Hoveniers maar in strijd is met de
CAO Wsw. Door tussenkomst van de SP wordt deze
misstand rechtgezet.

Ad. 3
Verlofuren van medewerkers worden niet meer separaat
op een verlofkaart vermeld en dienen bijgehouden te worden
door de leidinggevenden met alle gevolgen van dien.

Verlofuren werden voorheen op een verlofkaart automatisch
bijgehouden. Zo konden de werknemers
overzien hoeveel verlofuren zij hadden. Op last van
de directeur is dit ingaande 2011 veranderd en dient
nu de leidinggevende handmatig de verlofuren bij te
houden.

Deze maatregel werkt geen vertrouwen in de hand:
er kunnen makkelijk fouten worden gemaakt, de leidinggevende
krijgt te veel macht, de werknemer verliest
het overzicht en kan benadeeld worden, waarvan
mij voorbeelden zijn gemeld.

Ad. 4
Blokuren worden, op het moment als medewerkers ziek
zijn, als deze uren staan ingepland (m.n. tussen Kerst en
Oud&Nieuw) wél afgeschreven. Medewerkers dienen zelf
aan te geven dat zij deze uren terug willen hebben.

Blokuren zijn uren die gespaard worden door op iedere
vrijdag een uur langer te werken. Deze uren die
meestal tussen Kerst en Oud & Nieuw worden opgenomen,
worden ook afgeschreven als de werknemer
in die tijd ziek is. Dat is tegen de wet- en regelgeving.
Deze fout, tijdens de Kerst periode 2012 ontstaan,
wordt niet via de personeelsafdeling herstelt maar de
werknemer dient zelf een schriftelijk verzoek in te
dienen. Deze (voorbeeld) brief wordt door de P&O
adviseur zelf opgesteld. Ruim 5 maanden later krijgen
de medewerkers dd.17 december 2013 antwoord: afgewezen,
overigens op onjuiste gronden.

Ad. 5
OR (Ondernemingsraad) secretariaat is niet direct per
telefoon te bereiken, alleen via de telefooncentrale.

Vanaf 19 maart 2012 wordt de rechtstreekse buitenlijn
van het OR secretariaat afgenomen en is het secretariaat
alleen nog via de telefooncentrale
bereikbaar. De OR wordt hierover vooraf niet in kennis
gesteld, alleen krijgt de ambtelijk secretaris een
dag later een aangetekend schrijven thuis waarin
staat vermeld dat als sanctie tegen hem, onder de beschuldiging
van slecht werknemerschap, de directe
verbinding van derden met het OR secretariaat alleen
nog via tussenkomst van de telefonist(e) kan plaatsvinden.

Ad. 6,7
E-mail van de OR werd een periode afgesloten, waardoor
extern mailverkeer onmogelijk werd.
Het briefgeheim werd regelmatig geschonden: de directie
opende de post gericht aan de OR.

Evenals het schenden van het briefgeheim werd ook
de post van de advocaat, die de OR bijstond, achter
gehouden. Dit vond plaats vanaf oktober 2011 tot de
komst van de mediators in februari 2012. Overigens,
na het vertrek van de mediators medio juli 2012, werden
deze activiteiten gewoon weer hervat.
Dit waren de drukmiddelen vanuit de directie om de
OR dwars te zitten en hen het werk bijna onmogelijk
te maken. De OR is tot op heden niet direct bereikbaar.
Genoemde zaken zijn bij wet verboden, zowel in de
Wet op de Ondernemersraden
(WOR), als in de grondwet. Deze worden met voeten
getreden.

Ad. 8
Onder bedreiging van te nemen andere maatregelen,
wordt de SP fractievoorzitter, gesommeerd het Deltapand
te verlaten.

Ondergetekende had 12 september 2012 een afspraak
met de OR. Mijns inziens is de directeur niet
bevoegd een derde de toegang te ontzeggen als deze
een afspraak heeft met de OR. Nota bene kwam ik de
resultaten van de landelijke SP-enquête brengen waar
de directeur persoonlijk aan had meegewerkt.
Er sprak zoveel dreiging uit zijn woorden en houding,
dat ik er voor koos, gehoor te geven aan zijn sommatie.

Ad. 9, 10, 11
Na een jarenlang slepend conflict tussen OR en bestuurder
wordt de ambtelijk secretaris van de OR via diverse
procedures ontslagen.
Tijdens dit conflict worden 2 mediation bureau’s ingehuurd
om te bemiddelen.
Na het ontslag wordt de ex-secretaris een zwijggeld overeenkomst
voorgelegd.

Sinds 2010 is de relatie tussen directie en de OR problematisch
slecht te noemen. Dit manifesteerde zich
speciaal tussen de directeur en de (ambtelijk) secretaris.
De secretaris die ruim 22 jaar bij Delta werkzaam
was, is zeer goed op de hoogte van wetsartikelen van
de OR (WOR) en stelde zich, samen met de andere
OR leden, te weer tegen de soms onrechtmatige en/of
onwenselijke voorstellen en ongeoorloofde schendingen
van de rechten en CAO van de SW medewerkers.
Kort gezegd kan opgemerkt worden dat het verweer
dat de secretaris heeft gevoerd tegen dit beleid, hem
duur is komen te staan: na een vruchteloze periode
van mediation vanuit twee bureaus, welke gezamenlijk
optraden, is een ontslagprocedure gestart, met als
gevolg dat de secretaris per 1 februari 2013 is ontslagen.
Reden dat er twee mediators, in dienst werden genomen
lag aan het feit dat de directeur een, aan hem,
bekende niet geregistreerde c.q. officiële mediator
wilde inhuren. Aldus een niet onafhankelijke partij.
Daar de directeur niet overtuigd kon worden over
deze ongelijkheid, heeft de OR er voor gekozen een
tweede mediator aan te stellen, om de onafhankelijkheid
enigszins te waarborgen. De mediation vond
plaats tussen februari 2012 tot medio juli 2012.
In verband met het ontslag van de ambtelijk secretaris,
dient het volgende te worden toegevoegd: in de
veronderstelling dat de betrokkene werkloos zou worden,
werd hem een regeling aangeboden waarin de
WW tot 100% zou worden aangevuld als hij zijn
mond zou houden over de gang van zaken binnen
Delta, met een boete van € 5000,00 per overtreding
en € 1000,00 per dag, zolang deze overtreding voort
duurt. Men noemt dit zwijggeld .
Het college van de gemeente Zutphen, de verantwoordelijke
wethouder is voorzitter van het bestuur
van Delta, antwoordt, op schriftelijke vragen van de
SP, hierover dat de ontslagprocedure is verlopen volgens
daartoe geldende wettelijke voorschriften en
fatsoenlijke omgangsvormen. Zij ontkent de samenhang
tussen OR lid en ontslag.

Ad. 12
Voorzitter OR is verslaafd (alcohol) en handelt hier ook
naar, met alle zeer onwenselijke en gevaarlijke gevolgen
van dien.

Bij iedereen (medewerkers, OR,directie, bestuur) is
bekend dat de voorzitter van de OR verslaafd is aan
alcohol. Dat uit zich, zoals gebruikelijk is met deze
problematiek, in labiliteit, makkelijk beïnvloedbaar
en sterke stemmingswisselingen. Deze kunnen vaak
heftig zijn.

Ad. 13
Een ernstig voorval (bedreiging en grof verbaal geweld)
heeft plaats gevonden tussen de voorzitter van de OR en
bedrijfsarts.

Het voorval is opgenomen in het register Agressie
meldingen 2012 van Delta.

Ad.14,15
De betrokken bedrijfsarts bleek van de één op andere dag
verdwenen, zonder achterlating van enig bericht of afmelding
aangaande gemaakte afspraken.
OR leden wordt door directie verboden contact te zoeken
met de bedrijfsarts.
Een verklaring, een reden van haar vertrek in september
2012 is nooit gegeven. Ook vragen aan de wethouder
leverde niets op.
Zij stond bekend als een toegewijd en integer persoon.
Een veilige haven voor de medewerkers. Dat zij
plotseling weg was had een grote impact .
Dat de OR werd verboden om contact op te nemen
Zwartboek Delta, februari 2014 Pagina 4.
met de bedrijfsarts is in strijd met het bestaande
ARBO contract.

Ad.16, 17
De directeur van Delta is dermate tevreden over het functioneren
van de voorzitter van de OR, dat hij deze (ad
hoc)een salarisverhoging wilde geven.
De voorzitter van de OR is sinds anderhalf jaar niet meer
woonachtig in Lochem, ook niet in het woongebied van
de GR gemeenten, waar Delta medewerkers moeten
wonen om bij Delta te kunnen werken.

Omdat de voorzitter van de OR zo goed te beïnvloeden
is, is de directeur heel tevreden over zijn functioneren,
in tegenstelling met hetgeen in het rapport
van de mediators staat vermeld. Daarin staat de voorzitter
ongeschikt is voor zijn functie.
Dat „zomaar” een promotie werd gegeven, zonder
ook maar één gekwalificeerd functioneringsgesprek,
ging de unitmanager te ver.
Bovendien wordt stilzwijgend voorbij gegaan aan het
feit, dat op 28 september 2012 op de zolder van de
woning van de OR voorzitter een hennepkwekerij
wordt opgerold door de BOB (Buurt Onderhoud Beheer
Lochem). Sindsdien woont betrokkene in Apeldoorn.
Oogluikend wordt toegestaan dat deze werknemer bij
Delta werkt. Immers, hij woont niet in het gebied
waar een werknemer van Delta moet wonen.

Ad. 18
De directeur weigert de rekeningen voor adviezen aan de
OR, uit te betalen, evenals de rekeningen van
adviesbureau’ s zoals SBI.

De betreffende advocaat heeft bijna een jaar lang
moeten wachten voordat de rekening werd betaald.
Na overleg met de voorzitter van het dagelijks bestuur,
wethouder van Zutphen, tevens voorzitter van
het bestuur, beloofde de directeur wel te betalen, met
de voorwaarde dat de OR direct zou stoppen met het
inschakelen van deze advocaat. Hiermee ging de Deltaraad
niet akkoord.
De bestuurder stapte naar de „Bedrijfscommissie
zorg, welzijn, sociaal culturele sectoren” en haalde
bakzeil : van deze geschillencommissie moest de directeur
alsnog betalen. Uiteindelijk eind januari 2013
werden alle openstaande facturen betaald. Een bescheiden
bedrag van € 12.000,— in tegenstelling tot
de € 75.000,— van de advocaat van de directeur.
(ruim 6x zoveel).
Het SBI schreef een vernietigend rapport over de reorganisatieplannen
van Delta. Ook vermelde het bureau
dat de OR niet serieus genomen wordt en dat
geprobeerd wordt de OR te omzeilen. Ook dit werd
bestraft met een maanden lange (ruime 5 maanden)
vertraging om de rekening te betalen.

Ad. 19
Medewerkers die ziek zijn gaan vaak niet meer in
de ZW, maar worden met behoud van loon naar
huis gestuurd.

Omdat er veel onzekerheden bestaan, is er een hoog
ziekteverzuim. Om een positiever beeld van de cijfers
te krijgen, worden sinds eind 2012 meerdere zieke
medewerkers „gewoon” naar huis gestuurd, zonder
ziekmelding.
Info bij de wethouder leverde een verbijsterde blik op
en een alomvattend stilzwijgen.
Desgevraagd gaat haar verantwoordelijkheid over het
grote geheel en niet over de peanuts die op de werkvloer
plaats vinden.

Ad. 20
Hoeveel mensen na detachering nog bij de werkgever werken,
of inmiddels thuis zitten, is niet bekend.
Het bijzondere feit doet zich voor dat niet wordt bijgehouden
of detacheringen uiteindelijk wel of niet geslaagd
zijn. Zicht hoe het werkelijk gaat met de SW
medewerkers is er niet. Het enige doel lijkt om zoveel
mogelijk SW medewerkers uit het bestand te kunnen
schrappen.

Ad.21
Het zoeken naar vervangende passende werkplek, ìs geen
zoeken naar een vervangende passende werkplek.

De suggestie wordt gewekt dat medewerkers waarvan
b.v. de werkplaats wordt gesloten in overleg met de
betrokkenen, naar een passende vervangende werkplek
wordt gezocht.
Veel meldingen kwamen er binnen dat er van overleg
geen sprake is en er een brief op de deurmat viel, met
de vermelding waar en hoe laat men zich diende te
melden bij de nieuwe werkplek. Wil je dit niet, dan
wordt er gedreigd met ontslag. Dat dit niet mogelijk
is, is bij de werknemers vaak niet bekend.
Deze uitspraken voeden de angstcultuur.


Ad. 22
Discrepantie tussen Delta en het Plein.

Delta en Plein hanteren verschillende uitgangspunten:
Delta wil zijn medewerkers kwijt, hetzij door detachering,
maar ook door af te laten keuren of „weg
te schrijven” naar de dagbesteding de zg. Ondergrens.
Het Plein wil de betrokkene aan het werk helpen.
Zo kan het gebeuren dat een medewerker door Delta
eind 2013 dringend wordt aangeraden zich bij het
UWV te laten afkeuren (kosten €100,— voor eigen
rekening) en door het Plein aan het werk wordt gezet.
Betrokkenen raken in de knel.

Ad. 23, 24, 25, 26
Bij een afscheid van een ambtenaar wordt een zaal bij het
Volkshuis afgehuurd, waar een stamppot fuif wordt gehouden,
waar de alcohol rijkelijk vloeit.
Als een SW-er zijn afscheid viert wordt in de kantine een
kopje koffie geschonken met een gebakje en 2 blokjes kaas.
Voor de unitmanagers en ambtelijke assistenten wordt
een Nieuwjaars lunch georganiseerd. (2014)
Voor de werkvloer, de SW medewerkers wordt er niets georganiseerd.

Bijzonder is dat in het Volkshuis bij deze gelegenheden
alcohol wordt geschonken. Eén van de doelstellingen
van het Volkshuis is dat er géén alcohol wordt
geserveerd.
Het onderscheid tussen een ambtenaar binnen Delta
of een SW medewerker is opmerkelijk. Veel medewerkers
klagen hierover en voelen zich weggezet.
Vergeten wordt dat de ambtenaren, het management
en andere werknemers dankzij de SW medewerkers,
een goed betaalde baan hebben.
Dat alle vieringen voor de SW medewerkers worden
wegbezuinigd of geminimaliseerd maar bij de andere
werknemers „het er goed van wordt genomen”, bevestigd
dit..
Zo werd er dit jaar op 7 januari 2014 een Nieuwjaarslunch
georganiseerd voor (uitsluitend) ambtelijke
medewerkers ongeacht hun functie. Opmerkelijk was
dat de ambtelijk
assistenten wel uitgenodigd worden en de SW assistenten
welke precies dezelfde functie
uitoefenen niet welkom zijn!

Ad. 27
Er worden grote bedragen uitgegeven aan extern
aangetrokken personeel.

Maandelijkse salarisbetalingen van € 8.500,— voor
2,5 dag per week werk, is geen uitzondering.
In 2012 werd er ruim € 227.000,— aan adviseurskosten
uitgegeven. Tel daarbij de advocaat kosten van
€ 75.000,— bij op, dan kom je op een bedrag van
ruim € 300.000,—.
Even ter vergelijking: de advocaatskosten van de OR
bedroegen over dezelfde periode € 12.000,—.

Ad. 28
Het Manage-Team (MT) van Delta vergaderd 1x per
maand een hele dag in Fort Bronsbergen.

Sinds 2011 vergadert het MT, 1x per maand, een hele
dag in Fort Bronsbergen, incl. lunch en diner.
Op alle terreinen van SW medewerkers wordt er op
alle fronten stevig bezuinigd. Dat het MT door blijft
gaan om extra kosten voor vergaderingen te maken,
anders dan de eigen uitstekende (in 2010 geheel gerenoveerde
) vergaderruimten waarover Delta beschikt,
is niet te verantwoorden.
Het onderscheid tussen directie en SW-medewerkers
is direct zichtbaar.

Ad. 29
Ex OR leden worden het werken onmogelijk gemaakt.

Deze werknemers die in de voorgaande ORperiode,
een kritische houding hadden, worden nu het
werken onmogelijk gemaakt. Zij worden boventallig
verklaard, genegeerd en in hun werk dermate gedwarsboomd
dat zij nu ziek thuis zitten.
Wegens nog strengere repressie durven zij zich niet
d.m.v. voorbeelden bekend te maken.

Ad. 30
In het jaarverslag van Delta 2011 censureerde de
directeur de passages over de Deltaraad: negatieve
uitlatingen over de samenwerking OR en directie
werden, zonder overleg, geschrapt.
Ook dit gegeven kan onder het kopje „onoorbaar gedrag”
worden geschaard.
Opvallend is dat juist de mediator welke door de directeur
is voorgedragen, aangeeft dat dit onacceptabel
is en eist dat de bestuurder dit terugdraait. De
directeur legt deze eis naast zich neer.

Ad. 31
Jobhoppen

Drie stafmedewerkers werken in het SW- bedrijf
DCW in Enschede. Eén van hen begint een eigen bedrijf
(bedrijf X) waarin 3 units worden ondergebracht,
te weten: hoveniers, catering en schoonmaak.
Eèn van de 2 overige stafmedewerkers start begin
2010 bij Delta als bedrijfsmanager en MT (Management
Team lid), met een contract van 3 jaar.
Een klein jaar later komt het andere staflid ook vanuit
Enschede (DCW) vanuit haar eigen organisatiebureau
naar Zutphen (Delta) als manager Pz en MT lid. Beiden
detacheren een zeer groot aantal SW medewerkers
naar het bedrijf X.
Het laatstgenoemde M.T. lid ontvangt als ‘extern ingehuurde’
maandelijks voor 2,5 dag werken exhorbitante
bedragen. Zie onder nr. 27.
Deze manager Pz gaat eind 2012 2,5 dag werken bij
Wedeo, SW Doetinchem. Medio april/mei 2014 gaat
ze hier fulltime werken en vertrekt bij Delta.
In september 2013 begint ook de bedrijfsmanager
voor halve dagen per week te werken bij Wedeo en
sinds januari 2014 is ze hier fulltime gaan werken en
is vertrokken bij Delta.
Naast DCW en Delta worden sedert de komst van bovengenoemde
managers ook vanuit Wedeo, SW in
Doetinchem, grote aantallen SW medewerkers gedetacheerd
naar het bedrijf X.
In hoeverre hier sprake is van (mis)management
(eigen belangen!) dient nader onderzocht te worden.


Wat heeft de Raad gedaan om genoemde
misstanden aan de kaak te stellen en/of de
omstandigheden te verbeteren?

Een kort antwoord volstaat op deze vraag. Niets!
Dat komt door de volgende reden: Delta valt onder
een Gemeenschappelijke Regeling, kort gezegd GR.
In deze GR zijn de gemeenten van Brummen, Bronckhorst,
Lochem, Voorst en Zutphen aangesloten.
Het algemeen bestuur van Delta bestaat uit de wethouders
van de aangesloten gemeenten. De wethouder
van Zutphen is tevens voorzitter.
Het dagelijks bestuur bestaat uit de directeur, het MT
en de voorzitter.
Zij zijn betrokken bij de beleidsvaststelling, de uitvoering
én verantwoording.
De gemeenteraden zijn op hoofdlijnen betrokken bij
de sturing en controle en betreft alleen de begroting.
Over de uitvoering, de daadwerkelijke gang van
zaken, het beleid en de manier waarop, heeft de raad
niets te zeggen. Daadwerkelijke controle of invloed
op het beleid ontbreekt. De raad op afstand.
Het algemeen bestuur, die wel deze bevoegdheden
hebben, dienen 10x per jaar te vergaderen. Blijkbaar
nemen zij hun verantwoordelijkheden niet al te serieus,
daar zij de afgelopen jaren slechts 2 à 3 x per jaar
hebben vergaderd.
Wat er ook aan klachten komen van werknemers of
de OR zij kijken weg. (Schriftelijke)vragen van de SP
worden niet of niet volledig beantwoord of worden
ontkend.
Zo kan de directeur ongestoord zijn gang gaan, zonder
controle. Als de grond iets te heet onder zijn voeten
wordt, is hij gewoon weken, respectievelijk
maanden afwezig en verdwijnt al of niet in de ziektewet.
Een uitgebreid onderzoek van de rekenkamer van de
gemeenten Brummen en Voorst, heeft de onmacht
van de gemeenteraden helder en duidelijk omschreven.
Dit onderzoek is overigens niet verspreid onder
de betreffende gemeenten en er is ook niets mee gedaan.
Dit onderzoek is via via in mijn mailbox terecht gekomen.
Ook Raadslid.nu heeft een onderzoek over deze materie
gehouden en stelt dat „het toenemend aantal gemeenschappelijke
regelingen een bedreiging is voor
de lokale democratie”.
Hebben afzonderlijke partijen acties ondernomen om
misstanden aan de kaak te stellen en/of de omstandigheden
te verbeteren?
Ja, de SP heeft zich jaren lang met de problematiek
bezig gehouden. In eerste instantie deed de PvdA
mee, maar haakte al snel af.
Herhaaldelijk heeft de SP schriftelijke vragen gesteld
aan het college aan het college gesteld op 2 november
2011, 26 maart 2012, 21mei 2013, 8 augustus 2013
en 22 augustus 2013 over misstanden, zoals b.v. de
hoge gage bij externe inhuur, het ontmoedigingsbeleid
voor de medewerkers, detacheringen, zwijggeld.
Deze vragen werden o.g.v. de genoemde Gemeen-
schappelijke Regeling onvolledig, onjuist of niet beantwoord,
of ontkend.

Het radio onderzoeksprogramma ARGOS heeft ook
aandacht besteed aan de omstandigheden binnen
Delta. Dat resulteerde in grote commotie binnen de
partijen en het college en bestuur haastte zich om
alles te ontkennen, door te zeggen dat het allemaal
te eenzijdig belicht werd. Er ontstond een krantenartikelen
dialoog waarin uitspraken van de wethouder
meteen werden weerlegd en bleek het tegendeel: het
ging in het geheel niet goed.

De SP Tweede Kamer stelde in juli 2013 vragen aan
de staatssecretaris om opheldering. De staatssecretaris
wendt zich tot het college en de antwoorden bevatten
weer dezelfde ontkenningen en onwaarheden
en alles blijft zoals het was. In dit verband wordt er
voorbij gegaan, dat de kamer verkeerd is geïnformeerd.

Wel staat Delta onder regie en financieel toezicht van
de gemeenten. Het bestuur zegt de ontwikkelingen
binnen Delta kritisch te volgen.
Ook heeft de SP, op grond van de onrust, verschillende
forumvergaderingen belegd.

Deze fora hebben nergens toe geleid. De coalitiepartijen
(GroenLinks, PvdA, D66 en Stadspartij) gingen
dwars voor de wethouder liggen. Dat betekent dat
waar het over moest gaan, de omstandigheden binnen
Delta, niet aan de orde kwamen. De oppositie
partijen (Stadsbelang, Christen Unie, CDA, VVD Burgerbelang)
hebben stellige, relevante informatieve en
kritische vragen gesteld. Beantwoording bleek niet
mogelijk. De eerste vergadering eindigde dan ook in
totale wanorde en chaos.

De tweede vergadering weigerde het college om in te
gaan dan wel antwoord te geven op gestelde vragen.
Bij de laatste vergadering over de zienswijze t.a.v. de
begroting 2014, werd de SP geweigerd om überhaupt
vragen te stellen.

Conclusie

In het algemeen concludeer ik dat een gemeenschappelijke
regeling een draak van een regeling is, waarbij
de raad op afstand staat en geen bevoegdheden heeft
over het inhoudelijke beleid.
Daardoor kan de directeur met zijn MT doen en laten
wat hij wil. Er is geen enkele controle. Heeft de directeur
de vrije hand. Kunnen al zijn dictatoriale neigingen
ten volle worden uitgeleefd.
Een ieder die niet voor is, is tegen hem en zal daar
onder leiden en lijden. Wie betaalt, bepaalt, is zijn slogan.
Een enorme angstcultuur is ontstaan.
Mensen die kritisch zijn worden benadeeld, weggezet,
ontslagen. Denk aan de advocaat, de onderzoeksbureaus,
de SW-er, de bedrijfsarts en de ambtelijk
secretaris.
Mensen die voor hem zijn, komen in het gevlei en zijn
totaal afhankelijk. Denk aan de genoemde externen
en advocaat met hun buitenproportionele gages. De
voorzitter van de OR die o.a. door zijn verslaving volledig
incapabel is voor de functie en niet eens bij
Delta mag werken, maar toch in het zadel wordt gehouden,
waarbij zijn crimineel gedrag (hennepkwekerij)
wordt getolereerd.
Benadeling voor de SW medewerker is aan de orde
van de dag evenals de bevoordeling van de managers
en de ambtenaren.
Tevens wordt op diverse terreinen de wet overtreden.
Wordt er gefraudeerd, worden ontoelaatbare situaties
verdraaid voor de buitenwacht, worden er onwaarheden
gesproken, worden SW-ers benadeeld, geïntimideerd
en essentiële informatie achtergehouden.
Het gebrek aan informatie en communicatie is dan
ook fnuikend en wordt als een groot gemis ervaren
en bron tot grote onrust.
Het bestuur gaat niet in op de diverse klachten die
door de jaren heen worden geuit. Het gaat hen om het
grotere geheel. De „kleinere misstanden” worden niet
belangrijk gevonden, ook al wordt de wet overtreden.
Het gaat zover dat de 2e Kamer foutief en onvolledig
is geïnformeerd.
Of het beleid effectief is, de SW medewerker daadwerkelijk
aan het werk is na zijn detachering, wordt
niet bijgehouden.
Dit alles heeft voor de betrokken kwetsbare werknemers
grote gevolgen. Zij zitten in de hoek waar de
klappen vallen en kunnen zich niet verweren. Want
als je al je mond open durft te doen, wordt er gedreigd
met ontslag.
De voorzitter van de OR wordt in dienst gehouden
ondanks dat hij niet in de regio woont. Hij is ongeschikt
voor de functie o.a.wegens zijn verslaving. Een
traject onderzoeken via de bedrijfsarts om wat aan
de problematiek te doen, zou toch tot de mogelijkheden
kunnen behoren, maar wordt niet overwogen.
Ten onrechte afgeschreven blokuren wegens ziekte
worden onterecht niet nabetaald op grond van veranderde
wetgeving aangaande verlofuren. Zo worden
de Sw medewerkers grof benadeeld, want de externe
MT- er weet terdege het verschil en het onderscheid
tussen verlofuren en blokuren. De SW-medewerker
weet dat niet.
Degene die de SW-medewerkers met raad en daad bij
kon staan is ontslagen: ze staan alleen.
Leden van de nieuwe OR die de belangen moeten behartigen
van de SW medewerkers, dansen nu naar de
pijpen van de directeur.

Aanbevelingen

1. De directeur, dient per direct ontslagen
te worden.

2. Alle betrokken wethouders van de aangesloten
gemeenten dienen af te treden.

3. Verplichte jaarlijkse verantwoordingsbijeenkomsten
in de gemeenteraden, zowel op de
inhoud als op de financiën.

4. In het bestuur van GR Delta dienen raadsleden
te worden opgenomen.

5. Er dient afstemming met andere deelnemende
gemeente en cliëntenraden plaats te vinden.

6. Een diepgravend onderzoek naar de gang van
zaken, zowel inhoudelijk als financieel, door
een onafhankelijke partij, rekenkamer?, waarbij
een mogelijk strafrechtelijk onderzoek niet zal
worden geschuwd.

7. Ook het jophoppen dient meegenomen te
worden in het onderzoek.

Nawoord

19 maart 2014 heb ik 4 jaar mijn functie als volksvertegenwoordiger
vervuld.
De eerste drie en een half jaar als fractievoorzitter
van de SP. Het laatste half jaar als fractievoorzitter
van Lijst Lilian.
Een conflict met de toenmalige voorzitter was niet op
te lossen en werd dermate onwerkbaar dat ik mij genoodzaakt
voelde op eigen kracht verder te gaan.
Mijn zetel terug te geven aan de SP was voor mij geen
optie, daar ik nog een klus te klaren had: dit voorliggende
Zwartboek.
Ik heb genoemde jaren o.a. mijn best gedaan genoemde
misstanden aan de orde te stellen met als
doel dat er veranderingen ten goede voor de SW medewerkers
zou komen. Dat is mij niet gelukt.
Dit zwartboek is het laatste wat ik voor de medewerkers
kan doen, met de hoop dat nu het topje van de
ijsberg keurig op een rijtje staat, er aandacht komt en
er wèl wat gaat veranderen.
Ik hoor nog steeds de wanhopige stemmen door de
telefoon, bij huisbezoek de radeloze blikken en het
verdriet in hun ogen, hun onmacht. Ik zal het nooit
vergeten, inclusief mijn eigen onmacht.


Lilian Steenvoort
Fractievoorzitter Lijst Lilian
Februari 2014



Hier ook de link naar de uitzending van Argos van juni 2013:

http://www.radio1.nl/item/142446-Onrust%20in%20de%20sociale%20werkplaats.html


                                                             ***


Samen met het zwartboek diende mevrouw Steenvoort een motie in, waarin ze onder meer opriep tot een onafhankelijk onderzoek, en die op 10 maart in de gemeenteraad werd besproken. Toen daarbij bleek dat deze motie op onvoldoende steun in de raad kon rekenen, onder meer doordat de grote PvdA-fractie haar mening (weer eens) bleek te hebben herzien, koos de indienster er, diep teleurgesteld, voor haar motie dan maar in te trekken. 

Inmiddels zijn het zwartboek en de bijbehorende motie ook - in de oorspronkelijke opmaak - te vinden op de website van de Zutphense gemeenteraad:

http://raad.zutphen.nl/vergaderstukken/motie/motie-vermeende-treurige-gang-van-zaken-delta


woensdag 5 februari 2014

Nederland: werken of dood



In het bericht dat een 63 jarige man die weldra met pensioen mag om die reden euthanasie vraagt en krijgt, komen twee verschijnselen samen die kenmerkend zijn voor het huidige Nederland.

De buitenlander die een spoedcursus kennis van het hedendaagse Nederland wil volgen, doet er goed aan te beginnen met lezing van een bericht uit Nederland dat recentelijk in het nieuws kwam. Namelijk dat over een 63 jarige ambtenaar die binnenkort met pensioen zou gaan en dat zo’n verschrikkelijk vooruitzicht vond, dat hij euthanasie gevraagd en gekregen heeft. Toegepast door een barmhartige psychiater van de ‘Levenseindekliniek’, een instelling die, zoals bekend, in Nederland als een soort pizzakoerier van Magere Hein, de door velen vurig gewenste dood aan huis komt bezorgen. Na samen met zijn collega’s ’s mans ‘euthanasieborrel’ (Maxim Februari, NRC 27-1-14) te hebben bezocht, heeft deze dame, Gerty Casteelen geheten, de rampzalige de volgende de dag een dodelijk drankje in combinatie met een fataal infuus toegediend en hem daarmee ‘ondraaglijk en uitzichtloos lijden’ bespaard.

In dit ongetwijfeld in minder verlichte buitenlanden als krankzinnig beoordeelde bericht komen twee verschijnselen samen, die typerend zijn voor ons eigentijdse Nederland. Ten eerste een sinds het aantreden in 1994 van het eerste Paarse kabinet Kok heersende algehele arbeidsverdwazing (robotamoria), waarbij alom de opvatting heeft postgevat dat
- ondanks aanhoudende welvaart - ten einde de economische ondergang af te wenden, door iedereen zoveel en zo lang mogelijk en tegen iedere prijs, onder de slogan 'Werk, werk en nog eens werk', betaalde arbeid moet worden verricht en zelfs het arbeidspotentieel van moeders met jonge kinderen, gehandicapten en ouden van dagen node kan worden gemist. Hierbij is ook de heilzaamheid van - zelfs de meest geestdodende vorm van - werk voor de betrokkenen zelf tot dogma verheven. Zo werd een toestand van pensionering, waarnaar ooit door velen na een leven lang sappelen reikhalzend werd uitgezien als naar een tijd waarin men eindelijk eens kon gaan doen wat men zelf interessant of aangenaam vond, omgeframed naar een afschuwelijke periode van afgedankt zijn en sociaal isolement.

Een tweede voor Nederland typerend kenmerk is een, zoals de Poolse paus Johannes Paulus II het ooit treffend uitdrukte, ‘cultuur van de dood’, een euthanasiegekte, die Nederland nu al tientallen jaren in haar ban houdt, waarin een doodswens niet langer gezien wordt als de pathologie die het is - afkeer van la Camarde is immers een natuurlijk en universeel gegeven en de Nederlandse euthanamania een akelige perversie -, maar als een fiere uitdrukking van de ultieme zelfbeschikking van de mens.

Danse macabre
Er wordt dan ook vrijwel non stop propaganda gemaakt voor een zo vrij mogelijke euthanasiepraktijk, waarbij tegenstanders ervan systematisch niet aan het woord worden gelaten, de kritiek die het VN-mensenrechtencomité al in 2001 leverde op het gebrek aan bescherming van het leven in de Nederlandse euthanasiewet door opeenvolgende regeringen zelfgenoegzaam wordt afgewezen en de criteria voor vrijwillige levensbeëindiging telkens weer verder worden opgerekt. Hoewel je zou denken ‘dood zijn kun je nog lang genoeg’, is de geest uit de fles, en lijken de Nederlanders zich als lemmingen en masse vrijwillig in de dood te willen storten en is de vraag naar zwarte pillen in de Hollandse polder onverzadigbaar. Hierbij is de Nederlandse euthanamania nog besmettelijk ook: ook veel Vlamingen kunnen nauwelijks meer wachten hun eigen graf te graven, en in Duitsland, Frankrijk en Engeland stijgt het aantal vrienden van Magere Hein eveneens gestaag.

Opmerkelijk bij dit alles is de antichristelijke ondertoon die te bespeuren valt bij deze algehele Nederlandse doodsdrift. Men popelt zich te ontdoen van alle ‘religieuze betutteling’ waaronder men zo lang geleden meent te hebben en de wat meer ontwikkelde zelfbeschikker beroept zich graag op het woord van de antieke, tot de school van Stoa behorende wijsgeer Seneca, die immers verklaarde dat de mens niet werkelijk vrij is als hij niet vrijelijk over zijn leven kan beschikken. Volgens Anton van Hooff, de Nijmeegse oud-historicus in ruste die zich inzet ter bevordering van de belangen van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE), beleven we momenteel ‘een tussenstadium in de afbraak van het zelfmoordtaboe, dat de christelijke wereld zo’n vijftienhonderd jaar in zijn ban heeft gehouden. Het is nu de postchristelijke tijd om terug te keren naar de antieke idee van de wilsdood’ (vertaling van de term ‘mors voluntaria’, waarmee in Latijnse teksten het begrip ‘zelfmoord’ wel op neutrale wijze wordt aangeduid).

Opvallend ook de parallel – maar door dit op te merken begeef ik me in het huidige Nederland op uiterst glad ijs – tussen de argumenten die men aantreft in de in 1941 vervaardigde nazi-propagandafilm Ich klage an. In deze film wordt een arts aangeklaagd wegens moord omdat hij zijn aan een ernstige vorm van multiple sclerose lijdende vrouw op haar verzoek heeft geëuthanaseerd, maar die in de rechtszaal de aanklacht omkeert: hij, die aangeklaagd wordt, klaagt op zijn beurt de achterhaalde wet aan die het artsen verbiedt ernstig lijdende patiënten te doden uit mededogen, en wordt zo de held van een nieuwe ethiek, zonder vijfde gebod en zonder Hippocrates. De in de film gevolgde argumentatie is vrijwel identiek aan die van de NVVE en de gemiddelde ontvoogde, van alle taboes bevrijde Nederlander: de ongeneeslijk zieke mens heeft recht op een humane, zelfgekozen dood en hetzelfde geldt voor wilsonbekwamen die uitzichtloos lijden. De film - de meest bekende euthanasiefilm uit de geschiedenis - werd evenwel uit imago-motieven niet vertoond op het filmfestival - het eerste filmfestival ter wereld over euthanasie -  dat onderdeel vormde van de feestelijke, door de NVVE gesponsorde, viering van het jubileum van de Nederlandse euthanasiewet begin 2012, waar meer dan 30 films en documentaires over euthanasie uit binnen- en buitenland werden vertoond onder de ludieke titel The End.

In Italië hebben zowel het leven als het nietsdoen het epitheton ‘dolce’ opgeplakt gekregen, in Nederland ligt dat dus duidelijk anders. De aan het begin van dit stuk genoemde fictieve buitenlander die zich in ons contemporaine vaderland gaat verdiepen, zal niet anders kunnen dan tot de conclusie komen, dat de bewoners van dat koninkrijkje aan de zee collectief aan twee ernstige psychische aandoeningen lijden, te weten arbeidsverdwazing en euthanasiegekte, euthanamania en robotamoria. Dat iemand die bijna met pensioen mag daar dus nog liever dood wil, is, dat wetende, hoewel het schokkend blijft, zelfs voor een dergelijke nader geïnformeerde vreemdeling dus ergens wel te begrijpen.


zondag 2 februari 2014

Verloren gewaande stukjes teruggevonden

Louis van Overbeek was ook enige tijd correspondent voor De Nieuwe Juinense Courant. Hiervan twee proeven uit 2005:


KABINET: OOK OVERLEDENEN MOETEN REÏNTEGREREN

Den Haag 29-09-05. Van een onzer redacteuren

Het kabinet heeft vandaag bekend gemaakt dat het met het oog op de vergrijzing en de concurrentie uit verre oorden voornemens is overledenen die minder dan 5 jaar geleden zijn heengegaan en niet zijn gecremeerd te laten opgraven in het kader van een reïntegratieproject.

Na opgraving en een douchebeurt zal betrokkenen een korte opfriscursus worden aangeboden waarna zij zullen zullen worden ingezet in de plantsoendienst en de kinderopvang, waarin zoals bekend grote personeelstekorten bestaan die mede vanuit een oogpunt van emancipatie tot grote zorg aanleiding geven. Het project zal, aldus onze zegsman, niet vrijblijvend van karakter zijn. Minister De Geus vatte het voornemen eerder aldus samen: 'Er is lang genoeg geluierd op het kerkhof.'

De reintegratie zal worden gerealiseerd door een speciale taskforce bestaande uit deskundigen van Sociale Zaken, een commercieel reïntegratiebedrijf en de overkoepelende brancheorganisatie van begrafenisondernemers.


In reactie hierop:


GEMENGDE HAAGSE REACTIES OP PLAN REÏNTEGRATIE OVERLEDENEN

Den Haag,  30-09-05
Van onze redactie

Het kabinetsplan ook overledenen tot reïntegratie in de arbeidsmarkt te verplichten heeft tot uiteenlopende reacties geleid in politiek Den Haag. Oppositieleider Bos (PvdA) verklaart er in principe niet onwelwillend tegenover te staan, maar pleit voor 'enige versoepeling van de overlijdenstermijn': in plaats van overledenen die minder dan 5 jaar geleden zijn heengegaan, geeft hij de voorkeur aan een limiet van 2 jaar. Ook vraagt hij zich af of voor zelfmoordenaars geen uitzondering gemaakt moet worden.

VVD-leider Van Aartsen daarentegen vindt dat 'het tijd is voor een echte cultuuromslag' en wil de taskforce alle graven laten openen 'tot aan de Gouden Eeuw toe, en zelfs de Batavieren mogen wat mij betreft hun handjes wel weer eens laten wapperen', aldus de liberale voorman.

D'66 op haar beurt wil het plan eerst door middel van een referendum voorleggen aan de bevolking. SP-voorman Jan Marijnissen sprak opmerkelijkerwijs van 'een prima idee'. 'Maar' zo voegde hij eraan toe, 'dan moeten deze keer wel de mensen die tijdens hun leven 3x modaal of meer verdienden eraan geloven. Laat de rijke stinkerds nu maar eens pezen. Wij zullen ons er voor inzetten dat Jan met de Pet rustig kan blijven liggen'.

                                                               ***

Ook aan de klauwen der vergetelheid ontrukt:




HET LYNCHEN VAN EEN ‘LUIE DONDER’

Louis van Overbeek

In zijn 100 Avonturen met een Pollepel beschrijft de vooroorlogse literator-lekkerbek Werumeus Buning hoe het simpele tussen de vingers wrijven van een enkel blaadje verse basilicum of tijm ‘de mens doordringt met fijne geur en vrede’ en hem als het ware bij toverslag terugvoert naar een verloren paradijs. Een enigszins vergelijkbare ervaring had ik bij het lezen, al weer enige tijd geleden, van een interview in De Volkskrant met oud-kunstacademiestudent Gertjan van Beijnum. Deze unzeitgemässe pleitbezorger van het basisinkomen had de moed in het huidige klimaat van algehele arbeidsverdwazing en parlementaire bekommernis om ‘de hardwerkende Nederlander’ onbeschroomd te verklaren dat hij nog nooit heeft gewerkt, maar als ‘bewust betaalde baanloze’ al 28 jaar van een uitkering leeft, omdat de mens nu eenmaal ‘een recht op luiheid’ heeft en hij zijn tijd liever besteedt aan meer zinvolle activiteiten dan loonarbeid. Bijvoorbeeld aan het voeren van antikapitalistische acties en het volschrijven van krantjes als De luie donder, het huisorgaan van de inmiddels ter ziele gegane Nederlandse Bond Tegen het Arbeidsethos, en het nog bestaande, goed geïnformeerde, Kleintje Muurkrant.

Wat een verademing van een uitspraak temidden van al die arbeidsfundamentalistische overheidspropaganda die we dagelijks over ons uitgestort krijgen! Wat een volstrekte strijd met de repressieve tijdgeest! Alsof je per tijdmachine plotseling werd teruggeplaatst in de ontspannen samenleving van de jaren zestig en zeventig. Te bedenken ook dat door dit interview in een grote landelijke krant reïntegratiebeluste gemeentebestuurders, door betaald werk geobsedeerde ambtenaren van sociale diensten, fanatieke casemanagers, ja zelfs de tot staatssecretaris van Sociale Zaken benoemde, overgeïntegreerde – en dus ook zwaar met het arbeidsverdwazingsvirus besmette – model-allochtoon Aboutaleb, deze uitspraken onder ogen hebben gekregen en eindelijk eens geconfronteerd zijn met een tegengeluid! Zelden heb ik om een krantenartikel zo hard moeten lachen.

Blijkbaar als enige. Want hoewel er de afgelopen jaren een hele reeks publicaties is verschenen die afrekenen met de uit het vreugdeloze huwelijk tussen neoliberalisme en calvinisme geboren huidige moraal van ‘werk, werk en nog eens werk’ en er in meer verlichte kringen een soort rehabilitatie van de flierefluiterij en het nietsdoen lijkt plaats te vinden, deed het interview met Van Beijnum hele wolken stof opwaaien. Regionale, landelijke en zelfs buitenlandse kranten berichtten erover. Maar in plaats van in de geïnterviewde een verzetsheld te zien tegen een steeds verder oprukkende, van staatswege opgelegde arbeidsplicht, ontstaken lezers over zijn uitspraken massaal in een razende woede, waaraan zij dankzij websites als GeenStijl.nl en die van De Telegraaf, die onmiddellijk Neerlands onderbuik mobiliseerden, onbelemmerd uiting konden geven. In de meest uitzinnige dreigementen en scheldkanonnades gaven zij te kennen deze ‘uitvreter’ het liefst naar een werkkamp te willen deporteren, dood te willen martelen of eigenhandig een nekschot te willen geven. Kortom, een ware virtuele lynchpartij vond plaats.

De gemeentelijke Sociale Dienst in Van Beijnums woonplaats, druk in de weer met de uitvoering van de richtlijnen uit de nieuwe, aangescherpte, Wet Werk en Bijstand en vol ambitieuze reïntegratiedoelstellingen, beschouwde het interview als een provocatie, die zij niet over haar kant kon laten gaan. Het dossier Van Beijnum, dat al jaren onder op de stapel lag met de aantekening ‘niet reëel aanbod’, werd opgedolven en met prioriteit ter hand genomen. Besloten werd de flierefluiter onmiddellijk aan de regels van de nieuwe wet te onderwerpen, hem in een zogeheten Work First-project te plaatsen en hem te dwingen een contract te tekenen om in een grote fabriekshal zinloze dwangarbeid te verrichten. Van Beijnum weigerde en werd – onder bedreiging van volledige stopzetting bij volharding in zijn weigering - gekort op zijn uitkering. Om verdere problemen te voorkomen besloot onze hardwerkende luiaard een poging te doen van een oude hobby, het vervaardigen van glas-in-loodramen, zijn broodwinning te maken en zich te vestigen als zelfstandig ondernemer. Zelfstandig ondernemer onder dwang dus. En op een wankele economische basis, want of hij voldoende opdrachten zal krijgen om zijn bedrijfje een reële kans te geven is ongewis. Als dank voor zijn medewerking aan een meer arbeidzaam bestaan werd de korting op zijn uitkering hersteld tot aan de datum van aanvang van zijn ondernemerschap, waarmee – mooi meegenomen voor de gemeente - tevens de grond voor het bezwaar dat hij daartegen had ingediend kwam te vervallen.


Of de staat, c.q. een gemeente het recht heeft iemand met een uitkering onder dwang een risicovol ondernemerschap te laten aanvaarden, lijkt mij een kwestie waar juridisch eens goed naar moet worden gekeken. Voorlopig kunnen Neerlands onderbuik en de repressieve krachten echter tevreden zijn: een laatste herinnering aan vroegere, vrijere tijden is gewist, een laatste takje tijm met het onkruid in het vuur geworpen.




Voor een proeve van de ambachtelijke vaardigheden van Gertjan van Beijnum als glas-in-lood kunstenaar: info@glaslicht.nl 

Voor meer informatie over de flierefluiterij:  
http://www.nrc.nl/handelsblad/van/2006/oktober/07/lanterfanterpropaganda-11207093


                                                        
Oorspronkelijk gepubliceerd in: Katholiek Nieuwsblad 1-2-2008, maar daar inmiddels uit het archief verwijderd.

donderdag 23 januari 2014

Goedpraters van Nederlandse mensenrechtenschendingen



Schendingen van mensenrechten vormen een zaak van gewicht in de Nederlandse publieke opinie en de Nederlandse media. Tenminste … zolang ze plaats vinden in Verweggistan. ‘O, o wat is die homofobe Poetin een schurk, laten we zijn winterspelen boycotten!' 'Mogen Saoedi-Arabische vrouwen niet autorijden? Dat kan echt niet!' 'Kinderarbeid in Bangladesh? Schande!'

Dat er niettemin al tien jaar lang op grote schaal verplichte tewerkstelling (‘dwangarbeid’) van bijstandsgerechtigden voorkomt in Nederland zelf, is door belanghebbenden met succes uit de publiciteit gehouden. Deze tewerkstelling werd immers, mede om de armen er voortaan van af te schrikken überhaupt nog een uitkering aan te vragen, reeds geïntroduceerd met de invoering van de Wet Werk en Bijstand door toenmalig staatssecretaris Mark Rutte in 2004. Aanvankelijk (althans op papier) als verplichte reïntegratie, veelal onder de naam Work First, en inmiddels ook in de vorm van ‘verplicht vrijwilligerswerk’, als ‘tegenprestatie’ in ruil voor bijstand. Hoeveel moeite je ook deed de kwestie op de agenda te krijgen: in de mainstream pers en media werd zij domweg genegeerd.


En huidig staatssecretaris ‘grote grutjes’ Klijnsma, die haar gehoor bij voorkeur in kleutertaal en met verkleinwoordjes toespreekt, kon het intrekken van bijstand, het laatste sociale vangnet, als dwangmiddel om uitkeringsgerechtigden te pressen verplichte arbeid te leveren aanduiden als ‘een stokje achter de deur’, waar in werkelijkheid toch echt een maatregel als ‘een ploertendoder’ wordt bedoeld.
Staatssecretaris Klijnsma
Nauwelijks had een grote landelijke krant er eind december jl. eindelijk wel ruime aandacht aan besteed (de Volkskrant, 24-12-13: ‘Schoenen poetsen voor bijstand’) zodat ook in bredere kring niet langer te ontkennen viel dat hier sprake is van een ernstige misstand, of er verscheen een stortvloed aan artikelen waarin de beschreven praktijk op doorzichtige wijze werd vergoelijkt. Een greep uit de namen van de auteurs: VVD-Kamerlid Sjoerd Potters, Frank Kalshoven, directeur van de consultancybureau de ‘Argumentenfabriek’, Henk Strating, directeur van adviesbureau HS Arbeidsvoorwaarden B.V. en nog een bonte stoet van al dan niet met academische titels getooide verdedigers van dwangarbeid voor bijstandsgerechtigden waarop we verder niet zullen ingaan.

Als eerste dus het betoog van VVD-er Sjoerd Potters in NRC-Handelsblad van 6 januari 2014 onder de titel ‘Wie bijstand krijgt, heeft de plicht iets terug te doen’. In dit stuk zegt Potters zich te verbazen over de toch moeilijk weerlegbare constatering van de Groningse hoogleraar sociaal verzekeringsrecht Vonk in het eerder genoemde Volkskrant-artikel, dat ‘het onderscheid tussen criminelen met een taakstraf en bijstandsgerechtigden’ in de steeds verder aangescherpte bijstandswetgeving ‘dreigt te vervagen’.

Volgens Potters, die gemakshalve voorbijgaat aan het feit dat ‘verplichte arbeid’ in internationale mensenrechtenverdragen, waaraan ook Nederland gebonden is, überhaupt verboden is, wordt met de verplichte ‘tegenprestatie’ - die in praktijk veelal zwaar, geestdodend en vernederd werk inhoudt, verricht in dezelfde oranje hesjes die ook taakgestraften dragen - bereikt dat bijstandsontvangers werknemersvaardigheden aanleren (alsof ze die na ontslag na een veelal lange arbeidsloopbaan al niet zouden hebben) en helpt ze de solidariteit tussen de revanchistisch geachte ‘hardwerkende Nederlander’, die de uitkeringen opbrengt, en de bijstandontvanger in stand te houden.

Dat de verplichte arbeid waarmee bijstandontvangers onder de toen nieuwe, inmiddels nog veel verder aangescherpte, bijstandswet worden geconfronteerd nog afstompender is dan het werk dat veroordeelden wordt opgelegd, merkt de Leidse ex-wethouder Paul Bordewijk al op in zijn artikel 'Geen baan, geen inkomen' in Sociaal bestek van 9 februari 2006:  Werk dat mensen als taakstraf krijgen opgelegd is vaak afwisselender dan het werk dat in het kader van work first wordt aangeboden, en dat is verklaarbaar ook: de reclassering wil graag kunnen rapporteren dat taakstraffen worden afgemaakt, terwijl bij work first iedereen die gillend wegloopt eraan bijdraagt dat de [sociale] dienst zijn target haalt." Ook is de duur van een taakstraf gelimiteerd, terwijl een bijstandsgerechtigde in de praktijk - met de officiële wettelijke termijnen wordt overal ongesanctioneerd de hand gelicht - zonder enig perspectief op verbetering van zijn lot doorlopende vernederingen op de werkvloer moet ondergaan.

Dan de moderne sofist Frank Kalshoven, die behalve dat hij directeur is van De Argumentenfabriek ook een wekelijkse economie-column in de Volkskrant heeft, waarin hij zich de afgelopen tijd, naast een fanatiek Marcel van Dam-basher, een fervent voorstander van dwangarbeid voor bijstandsontvangers betoont. Zijn Argumentenfabriek is een commercieel bedrijf dat tegen betaling ‘argumenten’ verzint (fabriceert) voor van alles en nog wat waar zijn klanten hem opdracht voor geven. Als je hem bijvoorbeeld zou vragen een lijstje argumenten te verzinnen bij de stelling ‘Moord kan in bepaalde gevallen gezien worden als een sociale daad en dient dan niet gestraft te worden’ en je betaalt hem daarvoor flink, dan bedenken hij en zijn ‘fabriek’ de argumenten voor je plus een mooie retorisch gewaad om ze in te kleden. Zo ook voor de stelling ‘Dwangarbeid is heilzaam voor bijstandgerechtigden’. Kalshoven spreekt hier duidelijk het woord van hem wiens dikbelegde brood hij eet. Eén van zijn vele grote klanten is immers, naast bijvoorbeeld Delta Lloyd, Philips, Nefarma, KPMG en (let wel) de Volkskrant, ook het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

Op de website Opiniestukken tenslotte plaatste consultant Strating op 6 januari jl. een artikel met als kop: ‘De tegenprestatie past in de traditie van Spinoza’. Wat deze wijsgeer met gedwongen arbeid - waarvoor hier opnieuw de eufemistische term ‘tegenprestatie’ wordt gebruikt - voor uitkeringsgerechtigden te maken heeft, blijft in het stuk onduidelijk. Er wordt alleen een niet nader onderbouwde bewering gedaan dat Spinoza zijn filosofie ‘zelfs voor een deel op de Amsterdamse koopmansgeest’ zou hebben gebaseerd en dat ‘tegenprestaties passen bij de koopmansgeest van geven én nemen en daarmee bij de Amsterdamse en Nederlandse traditie’.

Mij lijkt dat gedwongen arbeid en uitbuiting van arme sloebers weliswaar passen bij de Nederlandse koopmansgeest, maar dan vooral bij de traditie en mentaliteit van slavenhandel van de VOC, waarmee onze vorige minister-president zo dweepte.


vrijdag 3 januari 2014

OPEN BRIEF AAN HET NEDERLANDSE PARLEMENT




De geneugten van het Nederlandse oudjaar: gans opgeblazen met vuurwerk bij Maurik: foto Omroep Gelderland



Volksvertegenwoordigers van Nederland, smeedt het ijzer nu het heet is, verbiedt nu eindelijk het consumentenvuurwerk dat ons leven elk jaar maandenlang tot een hel maakt!


Na het zoveelste jaar opeen waarin ons land tijdens de weken rond de jaarwisseling verandert in een vuurwerkhel voor mens en dier doordat er in die tijd hier meer vuurwerk wordt afgestoken dan waar ook ter wereld, er honderden gewonden en zelfs een dode zijn gevallen, en door het steeds zwaarder wordende, niet meer van militaire projectielen te onderscheiden, vuurwerk huizen om de haverklap trillen op hun fundamenten en ruiten rinkelen in hun sponningen, lijkt er in de publieke opinie en bij bestuurders eindelijk een kantelpunt te zijn bereikt. Uit onderzoek blijkt dat een meerderheid van de bevolking vindt dat er een verbod moet komen op consumentenvuurwerk, terwijl ook een toenemend aantal burgemeesters, zoals Jozias van Aartsen van Den Haag, vindt dat het zo niet langer kan.

Op oudejaarsdag is het tegenwoordig – terwijl de herrie al in november is begonnen en nog voortduurt tot zeker half januari – niet één enkele minuut stil om bijvoorbeeld je van angst bijna gek geworden hond even uit te laten. Zijn blaas moet kennelijk ook maar ontploffen. Het welzijn van andere mensen en dieren in huis en in de natuur kan het tuig dat in de dagen rond de jaarwisseling de dienst uitmaakt in de openbare ruimte immers niets schelen. Als zij hun bommen maar elke minuut van de dag kunnen laten knallen! En om te laten zien hoezeer vuurwerk het slechtste in de mens naar boven haalt hebben ze er dit jaar ook nog maar een kat en twee ganzen bij opgeblazen. Een stuk vuurwerk in het achterwerk van het diertje, de lont aansteken en lachen maar!

Daarbij is, zoals gezegd, de explosieve kracht van de afgestoken troep in de loop der jaren zo groot geworden met de introductie van allerlei illegale Cobra’s en Big Boys en hoe die dingen mogen heten, en door het door de autoriteiten oogluikend toestaan in woonwijken van carbidschieten, dat je huis elke keer staat te schudden op zijn fundamenten en je je hele dagen in een regelrechte oorlogszone waant.

Een oogarts meldde vorig jaar op zijn website dat er in Nederland door het gevoerde vuurwerkbeleid ‘meer ogen verloren gaan dan in Syrië: Voor Nederland zou in deze dagen een negatief reisadvies moeten gelden'.

Dit jaar, terwijl er nog steeds niets veranderd is aan het beleid - politici, nog niet op de hoogte van de veranderde stemming, zijn immers bang dat dit hun wel eens stemmen zou kunnen kosten  (over populisme gesproken!) - kwam de Amerikaanse ambassade in Den Haag met een waarschuwing aan Amerikaanse staatsburgers in ons land voor de Nederlandse vuurwerkgewoontes rond de jaarwisseling: Nederlanders nemen het eind december niet zo nauw met de veiligheid van anderen, zo waarschuwt de ambassade. Voetgangers, fietsers en automobilisten moeten er rekening mee houden dat ze bestookt worden met zwaar vuurwerk. Ook kinderen en huisdieren zijn niet veilig.

Het is niet uit te leggen dat een overheid toestaat dat op haar grondgebied drie maanden van het jaar een feitelijke oorlogssituatie heerst, waarin burgers op straat levensgevaarlijke projectielen achterna geworpen kunnen krijgen en dieren wekenlang auditief gemarteld worden, als hun al geen nog erger lot beschoren is. Nederland is wat betreft het vuurwerk minstens even krankzinnig als Amerika met vuurwapens.

Volksvertegenwoordigers van Nederland, smeed het ijzer nu het heet is en neem eindelijk uw verantwoordelijkheid, doe uw populistische collega’s die denken dat het hun stemmen gaat kosten als ze een vuurwerkverbod bepleiten, inzien dat dit hun juist stemmen gaat opleveren, en verlos ons uit deze vuurwerkhel: verbied met onmiddellijke ingang al het consumentenvuurwerk.